نویسنده :
فاطمه صارمی - ساعت ٥:٤۸ ب.ظ روز پنجشنبه ٥ فروردین ۱۳۸٩
در آغاز فروردین، آدم آفریده شد و آن روز فرخنده ای است برای خواسته ها و برآورده شدن آرزوها و آموختن دانش و زنا شویی و سفر و داد و ستد. در آن روز خجسته، بیماران بهبود می یابند و نوزادان به آسانی زاده می شوند و روزی ها فراوان می گردد. "
این سخن، مهر تأیید جعفر بن محمد صادق، ششمین امام شیعیان بر آیین نوروز است؛ آیینی که به خلاف عقیده رایج ، نه زاییده زرتشت است و نه آفریده آریایی ها. بلکه آیینی است سرزمینی تا همه اقوام و ادیانی که پای در این کهن دیار گذاشته اند ، بدان شادباش گویند؛ خواه آریایی، خواه زرتشت، خواه اسلام.
در واقع، آن چنان که عبدالحسین زرین کوب در کتاب تاریخ مردم ایران می گوید، وقتی اسلام به ایران آمد و دنیایی تازه را با خود آورد، " همه چیز در زمین و آسمان جا به جا شد اما همه چیز در پرتو نظمی دیگر که صبغه الهی و منشأ آسمانی داشت باز همچنان استوار پابرجا ماند: انگره مینو با نام تازه اش همچنان بار گناه تمام انسان ها را به گردن گرفت و اهورمزد با یک اسم دیگر خویش در اوج قله تنزیه و تقدیس فایقی که داشت از اتهام هرگونه عارض و منازعی در ملک و قدرت لایزالی خود منزه ماند. "
نوروز نیز چنین سرنوشتی داشت و خیلی زود قدسیتی را که زرتشت بدان بخشیده بود در آیین محمد بازیافت. در دنیای تازه، ایران بخشی از خلافت بزرگ اسلامی بود که دریای مدیترانه تا رود سند را دربرمی گرفت. گرچه دیگر مفهوم ایرانشهر از دست رفته بود و این بسی دردناک بود اما محو مرزهای ایران و انیران مجالی پیش پای نوروز گذارد تا سوار بر توسن آیین تازه نفس، در اقصای دور پراکنده شود .
به گفته برتولد اشپولر، ایران شناس فقید آلمانی، اعراب مسلمان به ویژه در زمان عمر ابن عبدالعزیز، خلیفه اموی ، کوشش کردند تا جشن های نوروز و مهرگان را منسوخ کنند اما این رسم چنان با عمق اندیشه و احساس ایرانیان پیوند خورده بود که به زودی پیروزمندانه جایی برای خود باز کرد و با اوج گرفتن عباسیان در همه جا فراگیر شد.
با این حال، رد پای همان کوشش های نافرجام نیز هرگز در تشیع دیده نشد و مذهبی که مقدر بود در سده های بعد مذهب ملی ایرانیان شود بی درنگ از در تأیید و تکریم نوروز وارد شد.
امامان شیعه از نوروز بسیار یاد کرده اند و درنکوداشت آن سخن ها گفته اند. از جمله
نویسنده :
فاطمه صارمی - ساعت ٤:۳۱ ب.ظ روز پنجشنبه ٥ فروردین ۱۳۸٩
در راه تو کوشش مضاعف چه خوش است
با یاد تو روزی مضاعف چه خوش است
ای سید ما امر تو بر روی دو چشم
با عشق تو همت مضاعف چه خوش است