آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

"بسم‌الله الرحمن‌الرحیم"

« دعا، وسیله‌ مؤمن و ملجأ مضطر و رابطه‌ى انسان ضعیف و جاهل با منبع فیاض علم و قدرت است، و بشر بى‌رابطه‌ روحى با خدا و بدون عرض نیاز به غنى بالذات، در عرصه‌ زندگى سرگشته و درمانده و هدر رفته است؛ " قل ما یعبؤا بکم ربىّ لولا دعاؤکم"»

«بهترین دعا آن است که از سرمعرفتى عاشقانه به خدا و بصیرتى عارفانه به نیازهاى انسان انشا شده باشد، و این را فقط در مکتب پیامبر خدا (صلّى‌اللَّه‌علیه واله‌وسلّم) و اهل‌بیت طاهرین او - که اوعیه‌ علم پیامبر(ص) و وراث حکمت و معرفت اویند - مى‌توان جست. ما بحمداللَّه ذخیره‌ا‌یى بى‌پایان از ادعیه‌ مأثوره‌ از اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) داریم که انس با آن، صفا و معرفت و کمال و محبت مى‌بخشد و بشر را از آلایش‌ها پاکیزه مى‌سازد.»

«مناجات مأثوره‌ ماه شعبان - که روایت شده اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) بر آن مداومت داشتند - یکى از دعاهایى است که لحن عارفانه و زبان شیواى آن، با مضامین بسیار والا و سرشار از معارف عالى‌یى همراه است که نظیر آن را در زبان‌هاى معمولى و محاورات عادى نمى‌توان یافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نیست. این مناجات، نمونه‌ کاملى از تضرع و وصف حال برگزیده‌ترین بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبى است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوى عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.»

« مناجات‌هاى پانزده‌گانه که از امام زین‌العابدین حضرت على‌بن‌الحسین(علیه‌السّلام) نقل شده، گذشته از خصوصیت بارز دعایى مأثور از اهل‌بیت(علیهم‌السّلام)، این مزیت را داراست که به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجات‌ها را انشا فرموده است.»

« خداوند به همه توفیق استفاضه و خودسازى به برکت این کلمات مبارک را عنایت فرماید.»
آمین"

منبع

رجب، ماه خدا و ولایت

ماه رجب، ماه ولایت است و ولایت، همان جلوه‌ی خدا در حرکت از وجه‌الخلقی به وجه‌اللّهی است. یعنی اگر رسالت، چهره‌ی خدا در نزول و حرکت حقایق از او به سوی وجه‌الخلقی است، ولایت، حرکت از وجه‌الخلقی به سوی خداست. بر این اساس در رجب، ماه خدا و ولایت، یکی می‌شود.

ولایت، ظرف مشیّت خداست و خداوند، انسان کامل را برای ما، همچون باغبانی قرار داده که به وسیله‌ی او همه‌ی استعدادهای وجودی‌مان به ثمر رسد. پس ولایت که امروز در جلوه‌ی امام زمان-علیه‌السلام- تجلّی پیدا می‌کند، چهره‌ی تعیّن‌یافته‌ی تمام استعدادها و خودِ برین ماست.

همان گونه که خودِ برین و عالیِ همه‌ی دانه‌های پرتقال، میوه‌ی پرتقال است، خود برین تک‌تک انسان‌ها نیز حضرت صاحب‌الأمر است. او خودِ خداییِ ما یا همان عین‌الإنسان است، که ماه رجب، شرایط مناسب وصل به اوست و در گرو این وصل است که می‌توانیم در گروه رجبیّون قرار گیریم.

عین‌الإنسان یا انسان کامل، آماده‌ی پرورش دادن وجود انسان‌ها و وجین کردن علف‌های هرزه از وجودشان است و چون ماه رجب، ماه ولایت است، زمینه‌ی اتصال وجودی به انسان کامل و در نتیجه پرورش ابعاد انسانی، مهیّاتر از همیشه است.

از این رو صاحب "المراقبات" می‌فرماید: از آنجا که اتصال به خدا، بدون ولایت ممکن نیست، ماه رجب را ماه امیرالمؤمنین-علیه‌السلام- هم عنوان کرده‌اند.

هر اسمی از اسماء الهی، در جهان هستی، مسمّایی می‌خواهد و اسم الله -که اسم جامع خداوند است- نیز مظهری می‌طلبد. مظهر این اسم، انسان کامل است؛ زیرا او آیینه‌ی اتمّ و اکمل صفات الهی است و هیچ اسمی از اسماء خداوند نیست که در او به عینیت نرسیده باشد. پس وقتی می‌گوییم رجب، "شهر الله" است، یعنی ماهِ الله یا به عبارتی ماه انسان کامل و ولایت است؛ ماه علی و اولاد او-علیهم‌‌السلام-.

خدا پایین آمده!

در آیه‌ای که خداوند، موسی و هارون را می‌فرستد تا فرعون را هدایت کنند, آمده است: "فقولا له قولاً لیّناً"[1]

درست است که فرعون، دشمن من است، در مقابل من ایستاده، "أنا ربّکم الاعلی" می‌گوید و ادعای خدایی می‌کند, اما وقتی شما دو نفر می‌خواهید با او سخن بگوئید، سخن لیّن و نرم بگویید. یعنی خدا با دشمن خودش هم مهربان است...

خدا پایین آمده!

خداوندی که ما را خلق کرده و در سیر نزول، ما را در عالم ماده قرار داده است -لقد خلقنا الانسان فی احسن التقویم، ثم رددناه اسفل السافلین-  در ماه رجب پائین می‌آید، تا ما را بالا ببرد. ببینید! خدا ما را آورده، بعد شریعت را باز کرده، آدم تا خاتم، صدوبیست‌و‌چهار‌هزار پیغمبر را فرستاده و انزال کتب کرده است، تا ما در طول زندگیمان با شریعت آن‌ها بالا برویم؛ یعنی این راه، عمومی است. خداوند، بنده را به اسفل‌السافلین آورده، بعد محبوب‌ترین، برگزیده‌ترین و اکمل انسان‌ها را، با شریعت و طریقت و حقیقت فرستاده است، تا انسان را به تدریج به "اعلی علیین" -که همان احسن تقویم است- برسانند. اما در ماه رجب، کار به ارسال رسل و انزال کتب نیست؛ هر چند بعثت هم در ماه رجب انجام گرفته؛ اما کار به این‌ها نیست! در ماه رجب، خود خدا پائین می‌آید، تا بنده را صعود دهد و ببرد. یعنی این گونه نیست که رسول و شریعتش بیایند و انسان را عروج دهند؛ در عین اینکه هر دوی این‌ها هستند؛ اما خودش می‌آید پائین، تا بنده را ببرد...

رجب، ماه ظهور استعدادها

رجب، بهترین زمینه‌ای است که خداوند متعال قرار داده تا در آن، به استعدادها پاسخ دهد. یعنی در عالم اَلَست، خداوند به استعدادهای آدمی پاسخ "بَلی" داد و در عالم ماده به این استعدادها لباس تعیّن می‌پوشاند.

مثلاً یک دانه‌ی آلبالو با تمام وجود تقاضا دارد که گِرد، آب‌دار و با مزه و رنگی خاص ظهور کند. حقیقت محمدیه-صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم- هم در تجلّی حقیقت علویه به او جواب داده است. پس این دانه، به این عالم آمده و دربه‌در دنبال آن است که جواب‌هایی را که گرفته، به ظهور برساند. اینجاست که به او می‌گویند: باید زیر خاک بروی تا آنچه را گرفته‌ای، ظهور دهی.

به همین ترتیب، وجودی به نام انسان نیز همه‌ی اسماء و صفات الهی را از وجود مقدس حقیقت محمدیه-صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم- در جلوه‌ی حقیقت علویه دریافت کرد. پس فطرتاً خدا، عشق خدا و صفات او را داراست. از این رو حتی اگر به جهنمی‌ترین انسان هم بگوییم بهشت را می‌خواهی یا جهنم؟ پاسخ خواهد داد: بهشت! چرا که فطرتش غیر از این را نمی‌خواهد.

حال، این انسان جامع، به اسفل‌السافلین آمده و بی‌تابانه به دنبال شرایط ظهور استعدادهایش می‌گردد. محبوبش را که خداست، دوست دارد؛ عاشق اوست و می‌خواهد به همه‌ی زیبایی‌هایی که از او دیده و قبول کرده، برسد و آن‌ها را ظهور دهد. خداوند هم برای پاسخ به این نیاز او، ماه رجب را شرط ظهور آن زیبایی‌ها قرار می‌دهد