سوغات آسمان - آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

قراره تو این وبلاگ هر کی که اهل دله, هر کی که درک میکنه این درد کهنه ی انتظارو و هر کی که میسوزه به غربت مولاش , سهم داشته باشه و تلنگری باشه واسه ظلمت زده هایی مثل من که تو سیر نزول از تاریخ انسانیتشون گسسته ان و این سایه ی پوچ پر خروش دنیا به بصیرت قلبشون مهر زده طوری که نمی بیند اونچه ولی بر حق خدا می بینه و نمی شنوند آنچه را که او می شنود...

سوغات آسمان
نویسنده : فاطمه صارمی - ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ تیر ۱۳۸۸
 

بسم رب المهدی

دوشنبه ١٢ رجب ١۴٣٠ ساعت ٢٣:٣٣ ؛ اینجا مشجد گوهرشاد...

قربونت برم آقا جون ؛ چقدر همه چی خوب و منظمه ، چقدر همه مهربون و بی ریان ؛

چقدر هوای اینجا لطیفه ، چقدر برخوردا قشنگه ، اینقدر خدام بهم التماس دعا گفتن شوخی شوخی داره باورم میشه که نیگام کردی آقا جون ،داره باورم میشه بهم امید داشتی که دعوتم کردی ...

همه چی عالی داره پیش میره ؛ مطهر ترین مسجد دنیا ،لطیف ترین فضای دنیا ، یه عالمه انسان مهربون ؛ تکرار کن انسان ! انسانهایی که همه چیزشون از راه رفتن و خوابیدن و نشستنشون گرفته تا لبخند و نگاهشون ؛ با صفاست ، بوی مهربونی میده ، بوی عشق...

ای کاش این لحظه ی ناب هیچ وقت تموم نشه   و   آدما همین جور انسان بمونن...

دوست دارم آقا جون ، دوست دارم...

                                                      ***         ***

افطار اول گذشت ... چقدر زود ...

گیج بودم ، هیچی نفهمیدم ، هنوز مات لطف و کرمتم مولا...

چقدر دلم واسه ضریح تنگ شده...

                                                       ***       ***

افطار دوم هم گذشت   و   تنها سهم من از انوار لطیف تو ،سلام ناقابلی بود که از چند صد متری تقدیمت کردم...چند صد متر...ای کاش تنها همین بود، عدم همرنگی بین من و تو...

                                                       ***      ***

روز آخره مولا ... دلم بد جوری گرفته ؛ بعد دو روز گنگی ،تازه به خودم اومدم ،فهمیدم کجا بودم ...

تو دختر مولایی ، دختر زهرا(س) ؛ شرم نمیکنی از اینهمه گناه؟؟...

همین نهیب کافیه واسه اینکه خودمو به در و دیوار خودی بکوبم، بلکه نجاتم بدی مولا...

حتی ارزش فقر هم ندارم؛ تو گدایی هم کاهلم...

کجایی ناچیز؟؟... تو و فقر؟؟...  تو چه لایق فقری جایی که رسول عشق فقر را نهایت فخرش میخواند؟؟... {الفقر فخری}

                                                    ***      ***

آخرین افطار هم رسید... چه سریع...خدایا پناه می برم به تو از لحظه ی مرگ که اینچنین با شتاب فرا خواهد رسید...پناه می برم به تو از سفر نفس در آن لحظه...

آخرین افطار هم رسید و من حتی دعا هم نکردم...خرد شدنم رو تماشا کردم و حتی اشک هم نریختم...

رحم کن مولا...رحم کن که جز رحمت امیدی نیست...

                                                   ***      ***

بالآخره لحظه ی فراق فرا رسید ، چه لحظه ی شومی...

از تو جدا شدن ، از حرم امنت بیرون رفتن ؛ چه دردناکه مولا... و چه هولناکه هجوم وحشیانه ی جلوات نفس و دنیا به این قلب تنها که بلافاصله بعد از بیرون رفتن از آغوش تو آغاز می شه...

رحم کن مولا...رحم کن که جز رحمت امیدی نیست...

                                                   ***     ***

چاره ای نیست باید حرم رو ترک کنم...

قربون مهمون نوازیت برم مولا... اون لحظه که خدامت با یه جلد کلام الله و یه شاخه گل، معتکفین آستانت رو بدرقه می کردن ،هرچند شیرین بود و هرچند بر چهره ی اشک آلود این سائلان خسته  لبخندی تصنعی می نشاند ، اما...

تو شاهد بودی مولا...تو شاهد بودی که این قلب سیاه ،با تمام آلودگیش آنچنان فشرده بود که حتی رمق نفس کشیدن هم نداشت... تو شاهد بودی مولا ،که این بغض خشک و سنگین تا مرز خفگی همراهیم کرد...

                                                  ***‌‌‌‌      ***

دلم رو تو بارگاه مقدست ودیعه گذاشتم مولا ، که تا ظهور فرزند قائمت از این فتنه های هولناک آخرالزمان حفظش کنی ...

آقا جون ،دعا کنین؛ دعا کنین اعتکاف بعدی همین جا ، تو گوهر شاد ، به اتفاق شما،  به سرور و صاحبمون مهدی (عج) اقتدا کنیم...


 
comment نظرات ()
 
 




Design : LearningBet