نویسنده :
فاطمه صارمی - ساعت ٩:۱٢ ق.ظ روز پنجشنبه ٢٥ تیر ۱۳۸۸
معرفت حجّت در رجب
"اللّهم عرّفنی نفسک فإنّک إن لمتُعرّفنی نفسک، لمأعرِف رسولک. اللّهم عرّفنی رسولک فإنّک إن لمتُعرّفنی رسولک، لمأعرِف حجّتک. اللّهم عرّفنی حجّتک فإنَک إن لمتُعرّفنی حجّتک، ضلَلت عن دینی"
[پروردگارا، خودت را به من بشناسان، که اگر تو خود را به من نشناسانی، پیامبر تو را نمیشناسم. خدایا، رسول خود را به من بشناسان، که اگر چنین نکنی، حجّتت را نمیشناسم. خدایا، حجّتت را به من بشناسان، که اگر حجّتت را به من نشناسانی، در دینم گمراه شدهام.]
از عظمت ماه رجب، آن است که، درک حقیقت عالی این دعا، در این ماه آغاز میشود.
چنانکه گفتیم، سیر انسان از عوالم پایین آغاز میشود و این، حقیقت ولایت است که او را از پایین به بالا میکشاند. سیر انسان از "اللّهم عرّفنی حجّتک" در ماه رجب آغاز میشود؛ سپس به "عرّفنی نبیّک" در ماه شعبان میرسد و در نهایت، "عرّفنی نفسک" در ضیافةالله و سفرهی اسماء الهی حاصل میشود. یعنی اگر ما در ماه رجب به عالم تجرّد وارد نشویم، قدرت استفاده از ضیافةالله را پیدا نمیکنیم.
با نگاه به سیری که وجود در ایام اعتکاف ماه رجب میکند، میتوان دریافت منظور از ورود به عالم تجرّد، همان رسیدن به حق، در سفرهای وجودی در توحید فعلی، توحید صفاتی و سپس توحید ذاتی است.
چون ضیافةالله، سفرهی اسماء الهی است و اسماء هم حقایق عینی مجرّدند، اگر مجرّد نشویم، قابلیت نشستن بر سر این سفره و تغذیه از آن را به دست نمیآوریم.
به فرمودهی حضرت حقتعالی: "الصوم لی و أنا أجزی به"؛ [روزه مال من است و من جزای آن هستم.] خدایی که در ذاتش ظهوری ندارد، چگونه خود، جزای روزه میشود؟ در تجلّی صفاتش؛ حقایق مجردی که حقیقت عینی در نظام وجود دارند و این حقیقت عینی به طور جامع در وجود انسان کامل قرار داده شده است.
پس ماه رجب، ماه "اللّهم عرّفنی حجّتک" است و ما باید در این ماه به سرّ ولایت برسیم. هر کس باید در این ماه، در درون خود، امام را پیدا کند، تا با او به شعبان که ماه رسول خدا و رمضان که ماه ضیافت خداست، وارد شود. پس اگر بگوییم کاستی و نقص و کمکاری ماه رجب را میتوان در شعبان جبران کرد، سخن لغوی گفتهایم؛ زیرا حقیقتِ "إنّ لربّکم فی أیام دهرکم نفَحات ألاّ فتعرّضوا له"، در ماه رجب است و اگر فرصت این ماه را از دست دهیم، هرگز از عهدهی جبران آنچه از دست دادهایم، برنخواهیم آمد.