رجب شهرالله - آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

قراره تو این وبلاگ هر کی که اهل دله, هر کی که درک میکنه این درد کهنه ی انتظارو و هر کی که میسوزه به غربت مولاش , سهم داشته باشه و تلنگری باشه واسه ظلمت زده هایی مثل من که تو سیر نزول از تاریخ انسانیتشون گسسته ان و این سایه ی پوچ پر خروش دنیا به بصیرت قلبشون مهر زده طوری که نمی بیند اونچه ولی بر حق خدا می بینه و نمی شنوند آنچه را که او می شنود...

رجب شهرالله
نویسنده : فاطمه صارمی - ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸٩
 

قصه‌ی تجلّی...

ماه رجب، ماه تجلّی ذات به ذات است. یعنی یکی بود و یکی بود و آن یکی فقط خدا بود. صفات خدا در وجودش غلیان کرد؛ پس اراده فرمود تا خود را در جلوه‌ی صفاتش ظهور دهد؛ همان که ما انسان‌ها در ظهور صفات و استعدادهای خود، در مرتبه‌ی بسیار نازل، شاهد آن هستیم. مثلاً استعداد نویسندگی و گویندگی از درون ما می‌جوشد و بالأخره ظهور می‌کند.

حال با توجه به این مثال، خدا را آن حقیقتی در نظر بگیرید که صفات در او گُل می‌اندازد؛ همان استعدادهای وجود یا عدم نسبی[1]؛ استعدادهایی که، هستند، ولی به تعیّن درنیامده‌اند. این استعدادها از ذات اقدس اله، درخواست تعیّن می‌کنند. خدا هم می‌خواهد به آن‌ها پاسخ دهد؛ چرا که ذاتِ مطلق است و همه‌ی صفات در او یکی هستند. اما استعدادها اقتضای چنین استفاضه‌ای را ندارند. ابتدا باید تحقّق پذیرند و سپس مراتبی را طی کنند، تا مستعدّ دریافت فیض شوند. درست همان گونه که ما انسان‌ها برای ظهور استعدادهایمان مراتبی را طی می‌کنیم. مثلاً یک مهندس ابتدا در ذهنش خانه‌ای تصور می‌کند و سپس نقشه‌ی آن را طراحی می‌نماید. این مرحله، تعیّن علمی است و زمانی به تعیّن عینی می‌رسد که شرایط آماده باشد.

[1]- ما عدم مطلق نداریم. چون اگر داشته باشیم، تقابل عدم و وجود حاصل می‌شود که شرک است.


تمام استعدادهای نسبی، مجرّدات، ملائکه و عقول و نفوس کلیه و جزییه و اسماء و صفات، می‌خواهند در تجلی اسماء الهی و بعد در تعیّن زمین و آسمان و ماه و خورشید، ظهور کنند. خداوند هم فیّاض علی‌الإطلاق است و این کمال ایجاب می‌کند به همه‌ی این تقاضاها پاسخ دهد. از طرفی استعدادها هم، آن قدر مستعد نیستند که فیض را مستقیم از خداوند دریافت کنند و مستقیم تعیّن بگیرند، بلکه باید مراتبی را طی کنند.

اولین رتبه‌ای که می‌خواهد به این استعدادها پاسخ دهد، اولین شعاعی است که از عین‌الوجود -یعنی ذات اقدس اله- ظهور می‌کند و آن، چیزی نیست جز حقیقت محمدیه-صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم- که بالاترین استعداد را در بین متقاضیان دارد.

استعداد او به قدری بالا بود، که توانست همه‌ی تقاضاها را جمع کند و به ظهور برساند. یعنی این استعداد را داشت که از یک سو با عین‌الوجود مرتبط باشد و از سوی دیگر، چهره به سوی امکانیان و موجودات عالم هستی کند و با آنان مرتبط باشد.

در این مرحله که تجلّی ذات به ذات است، خدا خود را در آیینه‌ی احدیت مشاهده نمود. این تجلّی در عالم ماده، در جلوه‌ی ماه رجب ظهور کرد. پس این ماه، حقیقتی است مختصّ انسان که جامع موجودات است؛ به طوری که تمام استعدادهای خدایی‌اش در این ماه شکوفا می‌شود. اما چگونه؟


 
comment نظرات ()
 
 




Design : LearningBet