آنجا که نام مهدی نیست , قرار نه , فرار باید کرد...

شیوه ی جالبی دارد سینمای ما !

فاطمه صارمی — Mon, 13 Feb 2012 20:57:22 GMT

نظر که می دهی می گویند : نظر منتقدین هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر راستی ها هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر چپی ها هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر خواص دانشجو هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر اهالی رسانه هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر دولتی ها هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : نظر مسئولین هیچ اهمیتی ندارد ، مهم مردم اند !

نظر که می دهی می گویند : این فیلم یک اثر هنری بود و هرکسی قدرت درک آن را ندارد و البته مهم مردم اند!

ممکن است بگویید این منتقدین و راستی ها و چپی ها و دانشچو ها و.... از نسل کدامین دایناسورها باقی مانده اند؟!! و اساسا این مردم کیانند که نظر تایید و تحسین دارند و احتمالا نظرشان مهم است؟!! و در کجا یافت می شوند احیانا؟!!!

بزرگ روح آمیخته با عرفان و هنر...

فاطمه صارمی — Mon, 13 Feb 2012 18:29:40 GMT

شهید سید مرتضی آوینی:

اگر انسان هایی که مامور به ایجاد تحول در تاریخ هستند ، خود از معیارهای عصر خویش تبعیت کنند ، دیگر تحولی در تاریخ اتفاق نخواهد افتاد.

* آدم بر زمین هبوط کرد تا عشق بیاموزد ، و شیطان را نیز خداوند آفریده بود تا عشق آدم به ظهور رسد . نه آنکه شیطان عاشقی بداند. او از اهل عشق نبود. چرا که تا با امری خلاف عقل خویش مواجه شد ، گردن از اطاعت معشوق پیچید و حکم عقل گرای خویش را گردن نهاد ، و پیروان شیطان نیز همه چنین اند...

* شآن انسان در این است که از زمان و مکان و مقتضیات آن ها فراتر رود و غل و زنجیر جاذبه ی خاک را از دست و پای روح خویش بگشاید و به مقام ولایت رسد و کسی این مقام را درخواهد یافت که از خود و آن چه دوست دارد در راه خدا بگذرد و سرتسلیم به آستان قربان بسپارد و مقرب شود و خداوند در جوابش " و فدیناه بذبح عظیم " نازل کند.

* ای شهید ، ای آنکه بر کرانه ی ازلی و ابدی وجود برنشسته ای ، دستی برآر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش .

شیرین و عبرت آموز از پدری که رهبر است...

فاطمه صارمی — Mon, 04 Jul 2011 06:25:52 GMT

مادر شهید ارمنی خطاب به رهبری: اُسقُف ما، تا حالا به خانة ما نیامده است،

افتخارمان این است که در استان تهران، خانوادة دو شهید به بالا نداریم که آقا خانه‌شان نرفته باشد. تقریباً محله و خیابان اصلی در شهر تهران نداریم که ایشان نیامده باشند و بلد نباشند. تک‌تک این محله‌های خود شما را من حداقل می‌دانم ما خانواده شهید سه شهید و دو شهید نداریم که ایشان نیامده باشند.

حدود شش، هفت سال بعضی روزهای شیفت کاری‌ام، مسئول تنظیم ملاقات خانوادة معظم شهدا من بودم. به‌همین‌خاطر می‌دانم شرایط و وضعیت چگونه بود. دیدارهای خانواده شهدا، باصفاترین، باحال‌ترین لذتی که آدم می‌خواهد ببرد را دارد.

بعضی‌هایش خیلی سوزناک است. یک خانواده شهید می‌روی فقط یک فرزند داشتند که آن هم شهید شده است. خیلی سخت است برای یک پدر و مادر که یک بچه بزرگ کرده باشند، آن بچه‌شان را هم در راه خدا داده باشند. هرچند آن‌ها با افتخار می‌گویند، ولی ما که می‌نشینیم نگاه می‌کنیم، آن خستگی را احساس می‌کنیم.

بعضی از خانواده شهدا با تقدیم چند شهید روحیة عجیبی دارند. به طور مثال خانواده شهید «خرسند»، در نازی‌آباد. خانوادة خرسند چهار تا شهید داده است؛ پدر خانواده، دو فرزند خانواده و داماد خانواده. مادر این شهیدان این‌قدر قدرتمند، باصلابت و بانجابت با آقا صحبت می‌کرد که یکی دو بار آقا گریه کرد.

این فقط اختصاص به شهیدان شیعه ندارد. همة آدم‌هایی که در راه خدا در کشور ما از ادیان مختلف کشته شدند. چه شیعه، چه سنی، چه مسیحی و…

صبح روز کریسمس یعنی عید پاک ارامنه، آقا فرمودند خانة چند ارمنی و عاشوری اگر برویم خوب است. ما آدرسی از ارامنه نداشتیم. سری به کلیساهای‌شان زدیم که آن‌ها از ما بی‌خبرتر بودند. رفتیم بنیاد شهید، دیدیم خیلی اطلاعات ندارند. کمی اطلاعات خانوادة شهدا را از بنیاد شهید، مقداری از کلیساها و یک سری هم توی محله‌ها پیدا کردیم و با این دیدگاه رفتیم...

صبح رفتیم گشتیم توی محلة مجیدیه شمالی، دو سه تا خانواده پیدا کردیم. در خانواده‌ها را زدیم و با آن‌ها صحبت کردیم. توی خانواده مسلمان‌ها ما می‌رویم سلام می‌کنیم و می‌گوییم از هیئت آمدیم از بسیج، پایگاه ابوذر، بالاخره یک چیزی می‌گوییم و کارتی نشان می‌دهیم. بین ارمنی‌ها بگوییم که از بسیج آمدیم که بالاخره فرهنگش… بگوییم از دادستانی آمدیم که باید در بروند. کارت صداوسیما نشان دادیم و گفتیم از صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران هستیم. امشب شب کریسمس که شب پاک شماهاست می‌خواهیم فیلمی از شماها بگیریم و روی آنتن بفرستیم.

ارمنی‌ها به خودی خود آرایش کرده هستند،‌ حالا قرار شد بروند روی آنتن، خُب چیز دیگری شده بودند. اطلاعات ما هم ناقص بود. خیلی هم اطلاعات نگرفتیم. نخواستیم آن‌جا را اصطلاحاً بسوزانیم. برای نماز مغرب‌ و عشا با یک تیم حفاظتی وارد مجیدیه شدیم. گفتیم اسکورت که حرکت کرد به ما ابلاغ می‌کنند، می‌رویم سر کارمان دیگر. اسکورت هم به هوای این‌که ما توی منطقه هستیم با بی‌سیم زیاد صحبت نکنند که مسیر لو نرود، روی شبکه بالاخره پخش می‌شود دیگر. چیزی نگفتند. یک آن مرکز من را صدا کرد با بی‌سیم گفتم به گوشم.

موردمان را گفت که شخصیت سر پل سیدخندان است. سر پل سیدخندان تا مجیدیه کم‌تر از سه چهار دقیقه راه است. من سریع از ماشین پیاده شدم. در خانه را زدم. خانمی از گل بهتر آمد دم در، در را باز کرد. ما با یاالله یاالله خواستیم وارد شویم، دیدیم نمی‌فهمد که. بالاخره وارد شدیم. چون کار باید می‌کردیم. گفتیم نودال و اَمپِکس و چیزایی که شنیده بودیم، کارگردان و این‌ها بروند تو.

کارگردان رفت پشت‌بام پست بدهد، اَمپِکس رفت توی زیرزمین پست بدهد، آن رفت توی حیاط پست بدهد. پست بودند دیگر حالا. فیلممان بود. یک ذره که نزدیک شد، بی‌سیم اعلام کرد که ما سر مجیدیه هستیم. من هم با فاصله‌ای که بود به این خانم چون احیا بشود، این‌جوری جلوی آقا نیاید، گفتم: ببخشید! الآن مقام معظم رهبری دارند مشرف می‌شوند منزل شما.

گفت: قدم روی چشم، تشریف بیاورد. گفتید کی؟

من اسم حضرت آقا را گفتم. ـ داستان بازرگان و طوطی را شنیده‌اید ـ‌، تا اسم آقا را گفتم افتاد وسط زمین و غش کرد. فکر کردیم چه کنیم داستان را؟ داد بیداد کردیم، دو تا دختر از پله آمدند پایین. یاالله یاالله گفتیم و بهشان گفتیم که مادرتان را فعلاً جمع کنید. مادر را بردند توی آشپزخانه.

دخترها گفتند: چه شد؟

گفتم: ببخشید! ما همان صداوسیمای صبح هستیم که آمده بودیم. ولی الآن فهیمدیم که مقام معظم رهبری می‌آیند منزلتان، به مادرتان گفتیم غش کرد. فکری کنید.

این‌ها شروع کردند مادر خودشان را به حال آوردند. فشارشان افتاده بود، آب قند آوردند. بی‌سیم اعلام کرد که آقا پشت در است. من دویدم در خانه را باز کردم. نگهبانی هم که باید کنار در می‌ایستاد، رفت دم در. کارهای حفاظتی‌مان را انجام دادیم. آقا از ماشین پیاده شد تا وارد خانه بشود. آمد توی در خانه نگاه کرد و گفت: سلام علیکم.

گفتم: بفرمایید.

گفت شما؟

نه این‌که ما را نمی‌شناخت، گفتند، تو چه کاره‌ای یعنی؟ گفتیم: صاحب‌خانه غش کرده.

گفت: کس دیگری نیست؟

یاد آن افتادیم که دو تا دخترها هم می‌توانند به آقا بگویند بفرمایید. گفتیم آقا شما بفرمایید داخل.

گفت: من بدون اذن صاحب‌خانه به داخل نمی‌آیم.

معنی و مفهوم حفاظت، خودش را این‌جا از دست نمی‌دهد. مهم‌تر از حفاظت این است. بدون اذن وارد خانه کسی نمی‌شود. رهبر نظام است باشد، ارمنی است باشد، ضدحفاظت‌ترین شکل ممکن این است که مقام معظم رهبری توی خیابان اصلی توی چهارراه، با لباس روحانیت با آن عظمت رهبری خودشان بایستند، همة مردم هم ایشان را ببینند و ایشان بدون اذن وارد خانه کسی نشوند.

من دویدم رفتم توی آشپزخانه. به یکی از این دخترها گفتم آقا دم در است بیایید تعارف کنید بیایند داخل.

لباس مناسبی تنشان نبود. گفتند: پس ما لباسمان را عوض کنیم.

به آقا گفتیم: که رفته‌اند لباس مناسب بپوشند، شما بفرمایید داخل.

گفتند: نه می‌ایستم تا بیایند.

چند دقیقه‌ای دم در ایستادند. ما هم سعی کردیم بچه‌هایی که قد بلند دارند را بیاوریم، مثل نردبان دور ایشان بچینیم که ایشان پیدا نباشد. راه دیگری نداشتیم. چند دقیقه معطل شدیم. چون دانشجو بودند لباس دانشجویی مناسب داشتند. یکی از دخترها، دوید و آقا را دعوت کرد و آقا رفتند داخل اتاق. این خانم پیش آقا رفت و خوش‌آمد گفت. بعد گفت که مادرمان توی این اتاق است، الآن خدمت می‌رسیم.

رفتند بیرون. آقا من را صدا کرد گفت این‌ها پدر ندارند؟

گفتم: نمی‌دانم. چون صبح نپرسیده بودم.

گفت بزرگ‌تر ندارند؟ برادر ندارند؟

رفتیم آن اتاق پشتی. گفتم: ببخشید، پدرتان؟

گفتند، مرده.

گفتیم، برادر؟

گفتند، یکی داشتیم شهید شده.

گفتیم، بزرگتری، کسی؟

گفتند، عموی ما در خانة بغلی می‌نشیند.

فکر کردیم بهترین کار این است که عمو را بیاوریم بیرون. حالا چه کلکی بزنیم عمو را از خانه بیرون بیاوریم؟ با این هیبت و این تیپ و قدوقواره، همه دو متر درازی و لباس‌ها، شکل، تیپ و اسلحه. هرچه هم بخواهی بگویی من کسی نیستم، قیافه‌ات تابلو است.

در بغلی را زدیم. یک آقایی آمد دم در سلام کردم. گفتم، ببخشید! امر خیری بود خدمت رسیدیم.

این بندة خدا نگاه کرد، یک مسلمان بسیجی، خانة یک ارمنی آمده، چه امر خیری؟ خودش تعجب کرد. رفت لباس پوشید آمد دم در. محترمانه باهاش پیچیدیم توی خانة برادر خودش. داخل خانه که شدیم، نگهبان او را بازرسی کرد. نگاه کرد، پیش خودش گفت، برای امر خیر مگر آدم را بازرسی می‌کنند؟

بعد از بازرسی قضیه را بهش گفتیم. گفتیم: رهبر نظام آمده این‌جا، این‌ها چون بزرگتری نداشتند، خواهش کردیم که شما هم تشریف بیاورید.

او را داخل که بردیم و آقا را که دید، مُرد. یک جنازه را یدک کردیم و بردیم نشاندیم روی صندلی کنار آقا. این‌ها به خودی خود زبانشان با ما فرق می‌کند. سلام علیک هم که می‌خواهند بکنند کلی مکافات دارند. با مکافاتی بالاخره با آقا سلام و احوال‌پرسی کرد و درنهایت یک هم‌دمی را برای آقا مهیا کردیم.

رفتیم توی این اتاق بالای سر مادر و با التماس دعا، مادر را هم راه انداختیم. آمدند رفتند بالا، لباس مناسب پوشیدند و آمدند پایین. وقتی وارد اتاق شد، آقا تعارفشان کردند در کنار خودشان، کنار همان عمویی که نشسته بود. بعد هم گفتند: مادر! ما آمده‌ایم که حرف شما را بشنویم؛ چون شما دچار مشکل شده بودید، دوستان عموی بچه‌ها را آوردند.

دخترها آمدند نشستند. آقا اولین سؤالشان این بود که شغل دخترها چیست؟

گفتند: دانشجو هستند.

آقا خیلی تحسینشان کرد و با این‌ها کلی صحبت کردند، توی این حالت، این دختر سؤال کرد که آقا آب، شربت، چیزی برای خوردن بیاورم؟

این‌ها همه‌اش درس است. من خودم نمی‌دانستم که بگویم بیاورد یا نیاورد؟ آقا می‌خورد یا نمی‌خورد؟ نمی‌دانستم. رفتم کنار آقا، از آقا سؤال کردم، گفتم: آقا این‌ها می‌گویند که خوردنی چیزی بیاوریم؟ چایی چیزی بیاوریم؟

آقا گفتند: ما مهمانشان هستیم. از مهمان می‌پرسند چیزی بیاورند یا نیاورند؟ خُب اگر چیزی بیاورند ما می‌خوریم.

بعد خود آقا گفتند: بله دخترم! اگر زحمت بکشید چایی یا آب‌میوه بیاورید، من هم چایی، هم آب‌میوة شما را می‌خورم.

این‌ها رفتند چایی، آب‌میوه و شیرینی آوردند. خود میوه را هم آوردند. خُب توی خانة مسلمان‌ها این‌‌طوری است. یک نفر چند تا میوه پوست می‌کند می‌دهد دست آقا، آقا هم دعا می‌کند. همان‌جا به پدر شهید، مادر شهید، پسر شهید و یا همسر شهید آن خوراکی را تقسیم می‌کنیم، همه یک قسمتی از این میوه می‌خورند که آقا به آن دعا کرده. توی ارمنی‌ها هم همین کار را باید می‌کردیم؟ واقعاً نمی‌دانستیم.

چایی آوردند، آقا خورد، آب‌میوه آوردند، آقا خورد، شیرینی آوردند، آقا خورد. آقا حدود چهل دقیقه توی خانه ارمنی‌ها نشستند و با این‌ها صحبت کردند. مثل بقیة جاها آقا فرمودند: عکس شهیدتان را من نمی‌بینم. عکس شهید عزیزمان را بیاورید ببینم.

توی خانة مسلمان‌ها چهار تا عکس بزرگ شهید وجود دارد که توی هر اتاقی یکی هست. می‌پریم و می‌آوریم. این‌ها رفتند آلبوم عکس‌شان را آوردند. آلبوم عکس هم متأسفانه برای شب عروسی شهید بود. آلبوم را گذاشتند جلوی آقا. صفحة اول یک عکس دوتایی. یادگاری فردین با دوستش گرفته بود آن وسط بود. آقا همین‌جوری نگاه می‌کردند، شروع کردند به صحبت کردن، همین‌جوری صفحه‌ها را ورق می‌زدند تا تمام شود. تمام که شد گفتند: خُب! عکس تکی شهید را ندارید؟

یک عکس تکی از شهید پیدا کردند و آوردند گذاشتند جلوی آقا. آقا شروع کردند از شهید تعریف کردن. گفت: خُب! نحوة اسارت، نحوة شهادت اگر چیزی داشته به من بگویید.

ما فهمیدیم نام این شهید بزرگوار، شهید «مانوکیان» است، به اندازة شهیدان «بابایی»، «اردستانی» و «دوران» پرواز عملیاتی جنگی داشته است. هواپیمایش F14، بمب‌افکن رهگیر بوده و بالای صد سُرتی پرواز موفق در بغداد داشته. هواپیمایش را توی دژ آهنی بغداد می‌زنند. شهید، هواپیما را تا آن‌جا که ممکن است، اوج می‌دهد.

هواپیما در اوج تا نقطة صفر خودش، که اتمسفر است بالا می‌آید و بقیه‌اش را به‌سمت ایران سرازیر می‌شود. چهار تا موتور هواپیما منهدم می‌شود. هواپیما لاشه‌اش توی خاک ایران می‌افتد، ولی چون دیگر سیستم برقی هواپیما کار نمی‌کرده‌، نتوانسته ایجکت کند و نشد که چتر برای شهید کار کند. هواپیما به زمین خورد و ایشان به شهادت رسید.

ارمنی‌ای بود که حتی حاضر نشد، لاشة هواپیمای جمهوری اسلامی به‌دست عراقی‌ها بیافتد. آن خانواده، این فرزندشان است. این بزرگوار در نیروی هوایی مشهور است. دربارة شهادتش و اخلاقش تعریف کردند.

مادر شهید گفت: آقا! حالا که منزل ما هستید، من می‌توانم جمله‌ای به شما عرض کنم؟

آقا گفت: بفرمایید، من آمدم این‌جا که حرف شما را بشنوم.

گفت: ما با شما از نظر فرهنگ دینی فاصله داریم، در روضه‌هایتان شرکت می‌کنیم، ولی خیلی مواقع داخل نمی‌آییم. روز شهادت امام حسین(ع)، روز عاشورا و تاسوعا به دسته‌های سینه‌زنی امام حسین(ع) شربت می‌دهیم. می‌آییم توی دسته‌هایتان می‌نشینیم، ظرف یک‌بارمصرف می‌گیریم، که شما مشکل خوردن نداشته باشید، چون ما توی ظرف آن‌ها آب نمی‌خوریم. توی مجالس شما شرکت می‌کنیم و بعضی از حرف‌ها را می‌شنویم. من تا الآن نمی‌فهمیدم بعضی چیزها را.

می‌گفتند، در دین شما بانویی ـ که دختر پیامبر عظیم‌الشأن اسلام(ص) است ـ را بین درودیوار گذاشته‌اند، سینه‌اش را سوراخ کرده‌اند. میخ، مسمار به سینه‌اش خورده. نمی‌فهمیدم یعنی چی. می‌گفتند مسلمان‌ها یک رهبری داشتند به نام علی(ع). دستش را بستند و در سه دورة ۲۵ ساله، حکومتش را غصب کردند. نمی‌فهیمدم یعنی چی. گفتند، در ۲۵ سالی که حکومتش غصب شده بود، شغلش این بود، آخر شب نان و خرما می‌گذاشت روی کولش می‌رفت خانه یتیم‌هایش. این را هم نمی‌فهمیدم. ولی امروز فهمیدم که علی(ع) کیست.

امروز با ورود شما به منزل‌مان، با این همه گرفتاری‌ای که دارید، وقت گذاشتید و به خانة منِ غیر دین خودتان تشریف آوردید. اُسقُف ما، کشیش محلة ما به خانة ما نیامده است، شما رهبر مسلمین‌ هستید. من فهمیدم علی(ع) که خانة یتیم‌هایش می‌رفت چه‌قدر بزرگ است.

از ورود آقای خامنه‌ای به منزلشان، به علی(ع) و ۲۵ سال حکومت غصب شده‌اش و زهرا(س) پی برد. خُب! این برود مشهد، امام رضا(ع) شفایش نمی‌دهد؟

بعد از بازگشت حضرت آقا، پاسداران را توبیخ کردند

ما چهل دقیقه با این خانواده بودیم. عین چهل دقیقه،‌ به اندازة چند کتاب از این‌ها درس گرفتیم. آقا در خانة ارامنه آب، چایی، شربت، شیرینی و میوه‌شان را خورد. بعضی از دوست‌های ما نخوردند. کاتولیک‌تر از پاپ هم داریم دیگر. رهبر نظام رفته خورده، پاسدار، من نوعی، نخوردم. حزب‌اللهی‌تر از آقا هستم دیگر.

با آن‌ها خداحافظی کردیم و به‌سمت دفتر به‌راه افتادیم. وقتی رسیدیم آقا فرمودند: این بچه‌ها را بگویید بیایند.

آمدند. گفتند: این کار احمقانه چه بود که شما کردید؟ ما مهمان این خانواده بودیم. وقتی خانه‌شان رفتیم چرا غذایشان را نخوردید؟ این اهانت به این‌ها محسوب می‌شود. نمی‌خواستید داخل نمی‌آمدید. به دلتان نمی‌چسبید، فکر می‌کردید شاید ظروف این‌ها نجس باشد، بعداً می‌آمدید دهانتان را آب می‌کشیدید. فعل حرام انجام ندادید.

فعل حرام و نجس را هم ما آن‌‌جا فهمیدیم. تک تک درس است برای ما.

منبع: ماهنامه امتداد

سخنرانی منتشر نشده ای از «سید حسن نصرالله»

فاطمه صارمی — Thu, 17 Feb 2011 12:50:34 GMT

به گزارش خبرگزاری اهل بیت (ع) ـ ابنا ـ آنچه در زیر می خوانید، سخنرانی منتشر نشده ای از «سید حسن نصرالله» است که بعد از آزادی جنوب لبنان، در دانشگاه تهران به زبان فارسی ایراد کرده است.

متن این سخنرانی به شرح زیر است:

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم ، بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله رب العالمین و الصلاة و السلام علی سیدنا و نبینا، شفیع ذنوبنا و حبیب قلوبنا ابی القاسم المصطفی محمد بن عبدالله (ص) و علی آله الطیبین الطاهرین

السلام علیکم و رحمةالله و برکاته

من با اینکه خیلی به زبان فارسی وارد نیستم ولی تصمیم گرفتم که ان شاء الله در این مجلس با این زبان مبارک صحبت کنم. یقین دارم که آن مطالب و مسائل که قصد دارم بیان کنم، نمی توانم بیان کنم. ولی فکر کردم اگر با زبان عربی صحبت کنم و ترجمه بشود، هم مجلس شاید یک کمی تلخ شود و از یک طرف دیگر اگر من با فارسی شکسته مستقیماً با زبان فارسی صحبت کنم شاید حرف از دل، به دل بنشیند. خلاصه اگر بعضی کلمات یا جملات خیلی روشن نبود یا ناقص بود مخصوصاً از علما و اساتید و همه ی برادران و خواهران معذرت می خواهم که شما هم قبول دارید. اگر معذرت مرا نمی پذیرید باید به زبان عربی حرف بزنم.

من دوست دارم که در این فرصت کنونی یک مختصری از منطقه‏ی مان بگویم، جدا از بحث های فکری و فرهنگی که الحمدلله این جا شما از علما و اساتید بهره مند هستید.

اوضاع لبنان قبل از انقلاب اسلامی ایران

قبل پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام (قدس سره الشریف) منطقه‏ی ما به مرحله یأس و ناامیدی رسیده بود و اسرائیل بر فلسطین و یک قسمت هایی درسرزمین های اسلامی در لبنان، سوریه و اردن کاملاً مسلّط شده بود.

دولت های عربی به این نتیجه رسیدند که با اسرائیل نمی شود جنگید و باید تسلیم شد و باید برویم در خط مذاکره. آن ها منتظر بودند یک فرصتی برای این چنین کاری -یعنی مذاکرات صلح - آماده بشود.

ملت ها هم مأیوس شدند. از یک طرف ظلم رژیم های عربی به این ملت ها بود، که دیگر آن ها روحیه‏ی شان را از دست دادند. فرهنگ غیر اسلامی ای که بر جوامع عربی غالب شد، تاثیر داشت.

کسی نبود بیاید به این ملت ها و این دولت ها نشان بدهد که نه! می شود با اسرائیل مبارزه کرد، می شود در مقابل اسرائیل ایستاد و می شود او را شکست داد. منطقه و ملت ها، خصوصاً کشورهای عربی منتظر چنین چیزی بودند و الّا اوضاع همیشه به این سمت پیش می رفت و بالاخره همه تسلیم می شدند، هم دولت ها هم ملت ها. در این میان حتی آن روزها سازمان آزادی بخش فلسطین به ریاست یاسر عرفات به این نتیجه رسیده بودند و به دنبال بهانه برای مذاکره با اسرائیل بودند و دیگر بحث نابودی اسرائیل، در آن جا مطرح نبود. اگر کسی در آن منطقه می آمد و می گفت، باید کاری بکنیم که اسرائیل نباشد به او می گفتند «دیوانه! اصلاً غیر واقعی فکر می کند. »

انقلاب همه چیز را عوض کرد...

در این میان انقلاب اسلامی ایران پیروز شد. یک قدرت عظیمی برای اسلام به وجود آمد، تحولات زیادی در منطقه و در کل جهان ایجاد شد. معادلات جهانی و محاسبات جهانی عوض شد.

من می توانم بگویم که از مهم ترین مناطق دنیا، که با انقلاب و حضرت امام و این فرهنگ همراهی می کردند و از آن متأثر بودند، منطقه‏ی ما یعنی لبنان و فلسطین و شامات بود و آن منطقه تحت تأثیر قرار گرفت.

می دانید کسانی که ضعیف، ذلیل و مأیوسند، بالاخره این ها منتظر غیبند. این عطیه الهی به مسلمین جهان، همین انقلاب اسلامی و وجود مقدس امام (قدس سره الشریف) بود و تحول بزرگی در منطقه‏ی ما

به وجود آمد. در درجه اول تحول فرهنگی یعنی طرز تفکر، افکار و مفاهیم، داشت در منطقه ما عوض می شد و از پیروزی انقلاب و حرکت حضرت امام (قدس سره) الگوهای زیادی گرفتند. این خیلی مهم بود.

وقتی همه تسلیم می شوند!

تا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، 23 سال اسرائیل به لبنان حمله می کرد و می-خواست لبنان را تصرف کرده و همه آن را اشغال کند. یک دولت مزدور لبنانی بر او بسازد و این دولت مزدور لبنانی بیاید و با اسرائیل سازش کند و یک قرارداد صلح با اسرائیل امضا کند و دیگر لبنان مبدل بشود به یک کشورغیر اسلامی، که کاملاً تابع اسرائیل باشد و یک دولت طایفی بر آن حاکم باشد. حالا من نمی خواهم در این جزئیات وارد شوم. اسرائیل به لبنان حمله کرد. متاسفانه سازمان های فلسطینی تا یک حد کم جنگیدند و دیگر تسلیم شدند. احزاب لبنانی هم، تعداد زیادی از این احزاب تسلیم شدند. فشار شدیدی بود و ارتش اسرائیل توانست بیشتر از 50 درصد از سرزمین لبنان را اشغال کند و بقیه مواضع که آزاد بود آماده تسلیم شدن بود، یعنی روحیه مقابله و مقاومت نداشتند.

این حرکت اسرائیلی که به ظاهر یک کار خطرناک بود- حالا من زیاد نمی توانم با زبان فارسی توصیف کنم.- یعنی ظاهرها العذاب ولی باطنها کان رحمة باطنش رحمت بود! !و همان جا هم، همان حرف امام درست شد " الخیر فی ما وقع" همان جا هم حاصل شد. و عسی ان تکرهوا شئ و هو خیر لکم همان جا هم حاصل شد.

تشکیل حزب الله

....

حمله اسرائیل به لبنان یکی از علت های اصلی تسریع در تشکیل جریان حزب الله و مقاومت اسلامی شد. یعنی قبل از آن حمله وسیع اسرائیل چیزی به نام حزب الله و جریان جهادی انقلاب اسلامی در لبنان اصلاً وجود نداشت.

آن زمان یک جمعی از علما و مؤمنین و مجاهدین و در خط مقدّم آن سیدالشهدای مقاومت اسلامی شهید سید عباس موسوی آمدند خدمت حضرت امام که لبنان اینجوری شد و سازمان های فلسطینی این طور کردند؛ سازمان های لبنانی این طور کردند، تسلیم شدند و لبنان افتاد دست اسرائیل و بیشتر از این هم دولت لبنان به اسرائیل وابسته شده ، و در ارتش لبنان هم یک عده کنار ایستادند. یک عده هم با اسرائیل همکاری کردند. یک عده از مردم لبنان، بعضی جریانات طایفی هم با اسرائیل همکاری کردند، هماهنگ کردند. بالاتر از این نیروهای چند ملیتی (نیروهای آمریکایی، فرانسوی و دیگران) برای تقویت و حمایت اسرائیل از دولت لبنانی وابسته به اسرائیل به لبنان آمدند.

شما از صفر شروع کنید !

شرایط آن روز خیلی سخت بود. خیلی دشوار بود. ما که چیزی نداشتیم معجزه‏ی الهی اینجاست. قضیه حزب الله اینجاست. حالا ما نمی خوهیم زیاد در مسائل سیاسی بحث کنیم. ما آمدیم گفتیم وظیفه ما چیست؟ و ما مقلد شما هستیم، تابع شما هستیم. هر چه بفرمایید ما می‏رویم آن جا عمل می کنیم. گفتیم ما چیزی نداریم. تعدادمان کم است امکانات نداریم و از لحاظ مادی چیزی نیستیم مخصوصاً در مقابل اسرائیل و نیروهای عظیمی که به لبنان آمدند. خب این مسئله فقیه می-خواهد. ولی امر می خواهد. باید یک روحانی به لبنان بیاید به جوانان لبنانی و ملت لبنان بگوید باید ایستاد، باید مقاومت کرد، باید شهید داد. با اینکه تعداد زیادی از روشنفکران و حتی علما با این نوع مبارزه مخالفند. می گویند این " القا النفس فی التهلکه" است، این خودکشی است. یعنی مبارزه با اسرائیل در منطقه مخصوصاً با آن شرایط، در جامعه ی ما خودکشی تلقی می شد.

حضرت امام فرمودند: وظیفه‏ی شرعی و اصلی شما این است که بروید مبارزه کنید، بجنگید، مقاومت کنید. لبنان را به یک قبرستان یهودی تبدیل کنید. یعنی لبنان باید یک قبرستان یرای سربازان اسرائیل باشد. کار شما این است. وظیفه تان این است.

امام می دانست ما چیزی نداریم و نداشتیم. می گفت: " شما از صفر شروع کنید ولی بدانید که پیروزی از آن شماست. بروید و این کار را بکنید. زیاد حرف نزنید بروید کار کنید و مبارزه کنید، جهاد کنید."

برادران برگشتند و این جریان جهادی تشکیل شد و مبارزه شروع شد. آن روزها کسی ما را قبول نمی کرد. نه حرف ما را و نه منطق ما، و به ما می گفتند که تو حزب الله نیستی - حزب المجانین هستی- دیوانگان. می گفتند شما چند جوان دیوانه، روحانی جوان، مجاهد جوان و استاد جوان آمدید اینجا و می خواهید در این کشور خرابی ایجاد کنید.

مقاومت مظلومانه

مجاهدین حزب الله در سال های اول وقتی که مبارزه می کردند خیلی مظلوم بودند. نه فقط از طرف دشمن از طرف دوست هم مظلوم بودند. یعنی وقتی که هسته‏ای از هسته های مقاومت یک عملیاتی انجام می داد و می خواست یک جایی مخفی شوند و فرار بکنند، کسی از مردم آن ها را نمی پذیرفت، در می زدند ولی آن ها را رد می کردند. می ماندند در خیابان، اسرائیلی ها هم می آمدند و آن ها را دستگیر می-کردند. خیلی مظلومانه هم مبارزه می کردند. ولی به خاطر صداقت این مجاهدین، خلوص، عشق به شهادت، پیروی صادقانه از حضرت امام، علاقه به امام حسین(ع)، امیدی که در دل هایشان به حضرت مهدی (عج) بود، این جریان جهادی را ادامه دادند.

عملیات استشهادی سلاح پیروزی!

یک نوع جدیدی از عملیات به نام عملیات استشهادی در صحنه عمل کرد که در تاریخ مبارزه با اسرائیل نبود. 50 سال قبل از حزب الله، نشد کسی با یک ماشین پر از مثلاً مواد منفجره بیاید یا این که مواد را به خودش ببندد و مثلاً به کاروان نظامی یا دفتر نظامی یا اردوگاه نظامی حمله کند و خودش را با بشر و خوشحالی و چهره خندان منفجر کند. این در تاریخ جنگ بین اعراب و اسرائیل نشده بود. خلاصه در این مبارزات خدا کمک کرد و واقعاً یک پیروزی عظیمی برای مقاومت اسلامی فقط در طول 3 سال حاصل شد. اسرائیلی ها کشته دادند، زخمی دادند و خودشان می-گویند که اگر خساراتی که در لبنان به ما وارد شد و خساراتی که در کل جنگ های عرب و اسرائیل وارد شده را حساب کنیم، بیشتر در لبنان خسارت دیدیم. چون لبنان کوچک و ضعیف است و چیزی نداشت و آن ها مجبور شدند که بعد از کمتر از 3 سال به این منطقه ی کوچکی که امروز می گویند " کمربند امنیتی جنوب لبنان" عقب نشینی کنند. به این بهانه که می خواهند برای دفاع از شهرک های شمال فلسطین و مرزهای شمالی فلسطین که مجاهدین به شمال فلسطین حمله نکنند و از جنوب لبنان برای چنین عملیاتی استفاده نکنند، آنجا حضور داشته باشند.

ما فکرش را هم نمی کردیم!

این پیروزی بزرگی بود؛ اول برای امام، حرف امام، خط امام، تفکر امام و برای مومنین و مجاهدین که این پیروزی را واقعآ خدا داد. ما اصلاً فکر نمی کردیم حتی آن لحظه که اسراییلی ها اعلام کردند ما عقب نشینی می کنیم، ما فکر کردیم دارند دروغ می گویند، ولی عقب نشینی کردند، با ذلت، اصلاً می شود گفت فرار کردند نه اینکه عقب نشینی کردند.

نقشه دشمن نقش بر آب شد!

خوب بعدش ما در این چند سال اخیر ادامه دادیم تا به این مرحله رسیدیم .حالا اینجا مرحله کنونی چیست؟

پنج سال قبل، مذاکرات صلح شروع شد. آمریکا خیلی روی این قضایا زحمت کشید و همه دنیا جمع شدند تا این مذاکرات به یک نتیجه مثبتی برسد، مثبت به معنی تامین منافع آمریکا و اسراییل در منطقه و اینکه دولت های عربی و ملت های عربی سازش را می پذیرند، همین. یعنی منظور از نتیجه مثبت این است، و بعد از جنگ دوم در خلیج فارس، معروف به "عاصفه الصحرا" وضع ملت های عربی و دولت های عربی خیلی بد شد. اصلاً نه می شد مقابله کرد نه می شد مبارزه کرد ولی حرکت و مجاهدات حزب الله در لبنان و مجاهدات برادران ما در حماس و جهاد اسلامی در فلسطین، این جریان را عوض کرد. مذاکرات صلح به بن بست رسید و حالا در بدترین شرایط ،الحمد لله. اسراییلی ها از آن روزی که به سرزمین لبنان وارد شدند و با حزب الله جنگیدند یعنی سیر صعودیشان پایان یافت و سیر نزولی یشان آغاز شد.

اسرائیل کبری ساقط شد!

اسراییل ده-دوازده سال قبل به خاطر فشار و مبارزات حزب الله مجبور شد عقب نشینی کند، این به معنای انتهای اسراییل کبری است، یعنی آنها یک برنامه داشتند به عنوان "اسراییل کبری" از نیل تا فرات. این در لبنان دفن شد، این در لبنان تمام شد. دیگر اسراییلی ها چنین فکری حداقل در کوتاه مدت یا در میان مدت نمی توانند بکنند چرا؟

اسراییل کبری که باید از نیل تا فرات تشکیل شود باید نیروهای مسلح حضور و امکانات و تسلط کامل در منطقه داشته باشد، خوب وقتی که ارتش اسراییل نتوانست بر پنجاه در صد از سرزمین لبنان تسلط پیدا کند، نتوانست در مقابل جند صد نفر مجاهد بایستد و نتوانست در مقابل یک تشکل و یک جریان جهادی انقلابی نه در مقابل یک ارتش، نه در مقابل یک دولت، در مقابل یک تشکل و یک جریان جهادی بایستد و مجبور شد عقب نشینی کند، پس چگونه می تواند از نیل تا فرات دولت تشکیل بدهد. این دولت بزرگ ساقط شد، یعنی این جوانان مبارز حزب اللهی، برنامه های بزرگ اسراییل را خراب کردند وشکست دادند.

غیر از اسراییل کبری، یک برنامه دیگر به نام " اسراییل عظمی" مطرح است.

اسراییل کبری! اسراییل عظمی!

فرق بین اسراییل کبری و اسراییل عظمی چیست؟

اسراییل کبری این است که اسراییل یک کشور بزرگی باشد یک مرزش نیل و یک مرزش فرات است. یعنی یک کشور. کشورهای دیگر ادغام بشوند. یعنی دیگر چیزی به نام لبنان، مصر، سوریه و اردن و اینها نیست، یک کشور بزرگی در منطقه به نام کشور اسراییل بوجود آید. این اسرائیل کبری است.

اسرائیل عظما یک چیز دیگری است. و آن این است؛ همین فلسطین اشغالی، آنجا اسرائیل باشد یعنی دولت و ارتش و جامعه، ولی اسرائیلی ها بیایند بر کل منطقه خاورمیانه مسلط بشوند، دست بالایی داشته باشند از طریق دولت ها، سازمان های امنیتی، اقتصاد، رسانه های گروهی، احزاب، فرهنگ، آن چیزی که آقای شیمون پرز به عنوان خاورمیانه نو عنوان کرد. این اسرائیل عظما است. یعنی اسرائیل یک کشور است در فلسطین ولی اقتدار و تسلط بر منطقه دارد ، لذا حذف کشور لبنان و کشور سوریه و مصر و ...

و مکروا و مکر الله...

آن ها می خواستند از طریق مذاکرات صلح به نتیجه برسند، ولی عملیات استشهادی داخل فلسطین و تقریباً یک سال و نیم پیش اگر یادتان یاشد، جنگ در ماه آوریل – ما می گوییم نیسان- هم ت ه اسم جنگ 16روزه تعریف شد. که حزب الله در مقابل اسرائیل 16 روز ایستاد. از نیروی هوایی، تانک و ابزارهای پیشرفته در مقابل این جوانان حزب الله. 16 روز نتوانستند کاری انجام دهند و بنابراین شیمون پرز هم ساقط شد و همه ی روسای دنیا در شرم الشیخ اگر یادتان باشد، جمع شدند. آنجا جمهوری اسلامی را به عنوان حامی تروریست جهانی و منطقه ای متهم کردند و تصمیم گرفتند در مقابل جمهوری اسلامی بایستند و تصمیمی گرفتند که حزب الله و حماس و جهاد اسلامی را نابود کنند و این سازمان ها و جریان ها باید از بین بروند. در شرم الشیخ همه ی دنیا جمع شدند ولی خدا به این مجاهدین نصرت عطا کرد. شیمون پرز شکست خورد و یک کسی مثل آقای نتانیاهو آمد سرکار که آن جا هم مذاکرات صلح به بن بست رسید و عامل اصلی به بن بست رسیدن مذاکرات سازش همین مبارزات مجاهدان در فلسطین و لبنان بود که حالا من نمی-گویم برنامه ی اسرائیل عظما شکست خورد ولی من می گویم به بن بست رسید در کوتاه مدت و میان مدت. این هم یک پیروزی عظما بود. ولی بالاتر از آن تحول عظیم فرهنگی در منطقه ی ما، در ملت های ما، در ملت های عربی، چه شیعه باشد چه سنی، مسلمان باشد یا مسیحی، بود. یک تحول عظیم فرهنگی آنجا به وجود آمد. و یک تحول عظیم فرهنگی در داخل جامعه ی اسرائیل هم به وجود آمد و این نکته که حالا می خواهم بگویم نکته ی خیلی امیدبخش است. خیلی نکته ی مهمی است. این نکته ی مهم چیست؟

می شود! می توانیم!

در بین ملت ها، ملت لبنان، سوریه، اردن، فلسطین، مصر، مخصوصاً در آن منطقه حالا هر جا بروید، سیاسیون، احزاب، روشنگران، مردم معمولی، عامه مردم، می-گویند می شود با اسراییل مبارزه کرد. این تحول عظیم است. بله می شود با اسراییل مبارزه کرد ، اصلآ می شود اسراییل را شکست داد.

بالاتر، حالا سیاسیون و تحلیل گران در منطقه می گویند در وضعیت جدیدکه پیش آمده، ما بالاتر از این حرفها هم می توانیم بزنیم. آن چیست؟ می شود اسراییل را نابود کرد و حتی من از بعضی از سیاستمداران بزرگ منطقه شنیدم. ایشان به من گفتند. حالا اسم نمی برم، به من گفت و این را هم ایشان فقط نمی گویند یک جمعی می گویند - این یک فرهنگ جدید در منطقه است.- گفت: " من فکر می کردم یک روزی خواهد آمد در منطقه که اسرائیل از بین برود. ولی آن روز در زمان ما نخواهد بود. در زمان فرزندان ما نخواهد بود. ممکن است در زمان فرزندان فرزندان ما باشد. ولی آن تحولات اخیر، آن مبارزات اخیر، آن پیروزی های اخیر چه در فلسطین، چه در جنوب لبنان و به بن بست رسیدن مذاکرات سازش در منطقه. من دارم احساس می کنم وقتی نگاه می کنم به حزب الله و امثال حزب الله احساس می کنم که نه! اسرائیل در زمان ماها از بین خواهد رفت." این تحول خیلی بزرگی است. ما چند سال پیش باید می آمدیم به جوانان لبنانی می گفتیم که برادران عزیز بیایید بجنگید، مبارزه کنید، باید آن ها را قانع می کردیم، حالا به یک مرحله ای رسیدیم که مشکل داریم. به کار گرفتن این جوانان لبنانی برای ما مشکل است. خیلی زیادند. خیلی ها می خواهند مبارزه کنند. از همه طوایف، نه فقط شیعه، نه فقط حزب اللهی-ها، همه. خب این چیزی عظیمی است که در منطقه به وجد آمده، مخصوصاً بعد از شهادت این جوان (سید هادی). برای همه اثبات شد. برای بنده، حزب الله و بچه-های حزب الله و برادران و خواهران حزب الله چیز طبیعی بود. ما در این زمان امام را داشتیم که پسرشان را برای اسلام از دست داد. در تاریخ حسین(ع) داریم، زینب(س) داریم، کربلا داریم. برای ما این چیزها خیلی عادی و طبیعی است. ما هم فکر نمی کردیم چیز غیرعادی و غیر طبیعی انجام دادیم. ولی برای دیگران یک چیز خیلی عجیبی بود که حالا من با زبان فارسی نمی توانم توضیح بدهم و یک تحول بزرگی در منطقه به وجود آمد.

حالا همه چیز تغییر کرده!

اصلاً برای دشمن و دوست ثابت شد که مقاومت حزب الله یک مقاومتی نیست که به دنبال منافع سیاسی مبازه کند. یک مقاومت جدی، صادقانه، مخلصانه و خیلی بالاتر از این حرف ها که من گفتم، لسانم عاجز است و از لحاظ امکانات زبانی نمی-توانم تبیین کنم. در منطقه ی ما خیلی مهم شد.

ما امروز نه فقط برادران ایرانی، از همه جهان عرب، از همه جهان اسلام با ما تماس می گیرند، برای ما نامه می فرستند که ما می خواهیم بیاییم لبنان مبارزه کنیم، با شما مقاومت کنیم، با اسرائیلی ها بجنگیم، ما حاضریم عملیات استشهادی را انجام دهیم. از زن و مرد، از برادر و خواهر که اصلاً امکانات آنجا و صحنه ی آنجا تحمل این را نمی کند. خب من هم به شما می گوییم که 15 سال قبل کسی که حاضر بود تفنگ به دست بگیرد و با اسرائیل مبارزه کند چند صد نفر بودند. حالا به شما می-گویم چه در لبنان چه در فلسطین هزاران نفر حاضرند تفنگ به دست بگیرند و مبارزه کنند. حاضرند بروند شهید بشوند و عملیات استشهادی انجام بدهند. به این شکلند. این خیلی امیدوارکننده است.

فرق این مقاومت با آن مقاومت

در مقابل خود وزیر دفاع اسرائیل، ما می گوییم وزیر جنگ اسرائیل در دو- سه هفته قبل اعلام کرد ما مشکل داریم. بحرانی در ارتش و جامعه داریم. آن چیست؟ این که می گوید جوانان اسرائیلی دیگر انگیزه ندارند در ارتش بیایند یا درنیروهای مختلف وقتی آن کسانی که در ارتش هستند انگیزه ندارند، لبنان و جنوب لبنان آنجا حتی برای نگهبانی بروند نه برای انجام عملیات در پشت جبهه، حاضر نیستند. خانواده اسرائیلی ها صدها هزار دلار و ده ها هزار دلار دارند می دهند تا برای پسرانشان از ارتش (سربازی) معافی بگیرند یا حداقل به ارتش می گویند بچه های ما را به لبنان نفرستید. در خود تلویزیون اسرائیل این را گفت. حتی در خود تلویزیون اسرائیل نشان می دهند. مثلاً یک خبرنگار اسرائیلی از مادر یک سرباز اسرائیلی پرسید (این مطلب فرهنگی خیلی مهم است.): شما برای چه چیز دعا می کنید؟ آرزویتان چیست؟ گفت: آرزوی من این است که پسرم از جنوب لبنان زنده برگردد. بعد یک پسر گریه می کرد و در آن لحظه مصاحبه پسرش هم کشته نشده بود و زنده بود و او هم اطلاع داشت که پسرش زنده است ولی گریه می کرد خیلی زبونانه و ضعیفانه و بعد می گوید: من دوست دارم پسرم اینجا باشد دیگر به لبنان نرود. در مقابل آن ها از بعضی تلویزیون های بین المللی استفاده می کنند، می آیند لبنان با ما مصاحبه می کنند. با مادر یکی از مجاهدین ما که پسرش زنده بود، در جبهه هم بود در مقابل از آن مادر پرسیدند: آرزویتان چیست؟ گفت: که آرزوی من این است که پسرم در راه اسلام و جهاد به شرف یعنی درجه ی عظیم شهادت برسد و یبیض وجهی یوم القیمة عند فاطمة الزهراء (س) یعنی روی من در روز قیامت در نزد حضرت زهرا (س) سفید باشد. به این فرهنگ می گویند. به نظر برادران کدام فرهنگ غلبه خواهد کرد. چه کسی پیروز خواهد شد؟ این پیروزی ها که امروز در جنوب لبنان می شنوید به خاطر این فرهنگ است. حالا ما چیزی هم نداریم. همان کلاشینکف که فلسطینی ها داشتند. همان آری جی 7 که سازمان های فلسطینی داشتند. همان کاتیوشا برای جنگ جهانی دوم. همان که داشتند. ولی فرق این مقاومت با آن مقاومت ها و آن جریانات در ظاهر و شکل نیست. در ماهیت است.

وقتی پسرم هادی شهید شد...

سید هادی در در جبهه بود، داخل مناطق اشغالی نه در خط مقدم. در عملیات پشت خط بود و ایشان و دو نفر از رزمندگان مقاومت اسلامی شهید شدند. اسرائیلی ها خیلی ترسیدند و یکی از مقامات عالی نظامیشان در مصاحبه در تلویزیون، همان شب با چنین لحنی گفت: «ما اطلاع نداشتیم که پسر فلانی است، ما قصد نداشتیم که او را بکشیم. در درگیری بود و کشته شد». خیلی ذلیل می گفت. یعنی این ها می خواهند بگویند اتفاقی بود. آقای فلان این قضا و قدر بود. یعنی خلاصه کاری نکنید.

ما هم نمی خواهیم کاری بکنیم. بالاخره ما افتخار می کنیم که ایشان در این راه شهید شد. افتخار می کنیم که ایشان تا حالا جسدشان دست اسرائیلی هاست. ما خیلی از خانواده های شهدایمان اجساد فرزندانشان در دست اسرائیلی ها ماند. یک عده 10 سال ماندند. از یک سال پیش یک مبادله داشتیم که 120 تا از این اجساد شهدا را پس گرفتیم. حالا هم 10 ها جسد شهید پیش اسرائیلی ها مانده است. حالا فرض کنید که این ها 30 نفر بودند شدند 31 نفر.

با امیدواری ادامه خواهیم داد...

همین است و ما ان شاء الله نه حالا ، از 19 سال قبل وقتی که با حضرت امام بیعت کردیم و بعد از رحلت حضرت امام با مقام معظم رهبری بیعت کردیم، با خدایمان و با محمد(ص) و آل محمد (ع) چنین عهدی بستیم که ما ان شاء الله ادامه خواهیم داد و از آن روزی که چیزی نداشتیم امیدمان خیلی زیاد بود، چه رسد به حالا که ما در منطقه غریب نیستیم. در منطقه تنها نیستیم. حداقل از ما به عنوان عقلا تعریف می کنند که قبل از آن 12 سال می گفتند مجانین و دیوانگان و نسبت به گذشته ها شرایط مان خیلی خوب است. البته الان در منطقه وضع سخت است، درگیری هست. من نمی گویم که اسرائیل فردا و پس فردا از بین خواهد رفت، من می گویم حالا در این راه داریم حرکت می کنیم. در این سمت اوضاع منطقه دارد پیش می رود. حالا 5 سال یا 10 سال یا بیشتر. به هر حال این مسیر نزولی شروع شده است. این نقطه تحول عظیمی است که این پیروزی های اخیر و شهادت این عزیریزان تاثیر فراوانی داشت. خدا به این خون شهیدان برکت داد. این قدر ما از خون شهیدان الطاف و برکات دیدیم که واقعاً باورمان نمی شود، و حزب الله و اسلام و شیعیان اهل بیت را در منطقه خیلی عزیز کرد. ظاهراً یک مقداری طول کشید. ان شاء الله ما با امیدواری ادامه می دهیم. شما هم خیلی امیدوار باشید. من این نکته را تکرار می-کنم که این ها فقط چند جوان لبنانی و فلسطینی با حمایت شما، مقام معظم رهبری، رئیس جمهور، مسئولین و ملت و همه و همه است که می گویند از مبارزات حزب الله و مقاومت اسلامی و جوانان لبنانی و فلسطینی حمایت می کنیم و در این شکی نیست و کسی در دنیا غیر از این در مورد جمهوری اسلامی و دولت بقیة الله، و این کشور امام خمینی فکر نمی کند.

من از همه تشکر می کنم و التماس دعا دارم.

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

منبع: پایگاه خبری تحلیلی اهل بیت (ع)

آیت الله شما پشت دنیا را لرزانده است!

فاطمه صارمی — Sun, 13 Feb 2011 14:49:08 GMT

رسول صدر عاملی فرستاده ویژه روزنامه اطلاعات بود تا از نوفل‌لوشاتو تا تهران بزرگترین واقعه‌ی قرن را گزارش کند. گزارشی که در بخشی از آن چنین آمده بود:
"دهکده نوفل‌لوشاتو در زیر نور پروژکتورهای تمامی خبرگزاری های سرتاسر جهان مثل روز روشن شده است. انگار 12 ظهر است، فرانسویان مبادی آداب که هیچ اتفاق و حادثه‌ای نمی‌تواند برنامه زندگی آنها را بهم بریزد همگی بیدار هستند، آنهم نه در داخل خانه، خارج از آن ودر خیابان. آن هم در این سرمای سخت.

در تمام طول اتوبانی که به فرودگاه شارل دوگل پاریس منتهی می‌شود، اداره پلیس فرانسه، چند متر به چند متر در دو سوی اتوبان پلیس مسلح گمارده است. راننده تاکسی که ما را به فرودگاته می‌برد می گوید: 22 سال است در این شهر راننده تاکسی هستم، شاهد ورود و خروج بسیاری از شخصیت‌های جهانی به این فرودگاه بوده‌ام .ولی هرگز به یاد ندارم چنین تشریفات باشکوهی دیده باشم،خوش به حالتان آقا. آیت‌الله شما پشت دنیا را لرزانده است."

در هواپیما
درهای هواپیما که بسته شد، متوجه شدیم 10 نفر از بچه‌ها جا مانده‌اند ساعت یک و پانزده دقیقه استع دقایقی قبل هواپیما فرودگاه شارل دو گل پاریس را بر زیر بال‌های خود گرفت. هواپیما دو میهماندار کم دارد. آنها حاضر نشده بودند با این پرواز سفر کنند. خلبان و کمک‌خلبان هواپیما هم بطور داوطلب انتخاب شده‌اند. هواپیما که اوج می‌گیرد، همه از جای خود بلند می‌شوند. هیچکس ارام و قرار ندارد، میهمانداران روسری سر کرده‌اند و در جواب خبرنگاران هیجان‌زده غربی که از انها مشروب قوی می‌خواهند با لبخند می‌گویندک نه، متأسفیم این یک پرواز اسلامی است. آنها به یک لیوان آبجو رضایت می‌دهند و جواب می‌شنوند: نه این پرواز پرواز اسلامی است. آب میوه می‌خواهید تقدیمتان کنیم و آنوقت سیگار پشت سگار است که دود می‌شود. صدای کمک‌خلبان شنیده می‌شود که می‌گوید: خانم‌ها و آقایان از طرف خلبان... خواهش می‌کنیم از انجام هرگونه تظاهرات و دادن شعار در داخل هواپیما خودداری کنید. هروقت به یاد می‌آوریم این هواپیما را هیچ شرکت بیمه برای این پرواز بیمه نکرده است، کسی دلشوره می‌گیریم ولی ما که با خواندن دعا فراموشش می‌کنیم. خارجی‌ها را نمی‌دانم.

مصاحبه‌ها
ساعت 3 بامداد است، امام برای خواب و استراحت به طبقه فوقانی هواپیما می‌روند، زیراندازشان یک پتو است و رواندازشان، عبایشان، خبرنگاران خارجی ماشین تحریرشان را در آورده‌اند و خودشان را به تایپ گزارش مشغول کرده‌اند. قطب‌زاده در یک سو، بنی‌صدر و طباطبائی در سویی دیگر و دکتر یزدی در گوشه دیگری از هواپیما هرکدام با عده‌ای از خبرنگاران مصاحبه می‌کنند و از احساسشان می‌گویند و نقطه نظرهایشان، از مصاحبه با امام در داخل هواپیما ناامید شده‌اند.

نماز صبح
نماز صبح را امام در داخل هواپیما می‌خوانند و دیگر ایرانیان نیز و امام پس از خواندن نماز صبح به جای خود در جلوی هواپیما بازمی‌گردند. هوا روشن شده است. امام به خبرنگاران اجازه گرفتن عکس و فیلم می‌دهند. فقط همین، لحظه بزرگ نزدیک است، امام مرتب از شیشه هواپیما خارج را نگاه می‌کنند.
کمک خلبان اعلام می‌کند در آسمان ایران هستیم بدون استثنا همه هیجان‌زده هستند تا خبرنگاران خارجی با نگاه با یکدیگر حرف می‌زنند. آنها معتقدند اگر پایان این سفر از نظر انها به خیر و خوشی باشد و پایشان بار دیگر به زمین برسد، بزرگترین موفقیت حرفه‌ای خود را کسب کرده‌اند.

تهران – تهران
ساعت 7/40 بامداد است و در آسمان تهران هستیم، خوب که نگاه می‌کنم برج مراقبت فرودگاه مهرآباد را می‌بینم. دقایقی بعد بقیه هم که متوجه می‌شوند همه ایرانیان فریاد می‌زنند الله‌اکبر و خبرنگاران خارجی سوت می‌زنند و دستهایشان را بهم می‌کوبند. هواپیما پائین می‌آید. پائین و باز هم پائین‌تر. اما همینکه وقت فرود کاملش می‌رسد دوباره اوج می‌گیرد. آه از نهاد همه بلند می‌شود، فکر کردیم اجازه فرود نداده‌اند، اما با چه جرأتی؟ خیال باطلی بود. بعدها فهمیدیم از برج مراقبت به خلبان گفته‌اند: دلت می‌خواهد باشکوهترینع جالب‌ترین و استثنایی‌ترین ماجرای قرن را ببینی و به خوبی حس کنی، پس قبر از فرود آسمان تهران را با ارتفاع کم دور بزن... و چند لحظه بعد ما بر فراز بهشت‌زهرا بودیم... چه شکوه و عظمتی داشت دیدن این صحنه، تا چشم کار می‌کرد مردم موج می‌زدند. صدایی نمی‌شنیدیم، اما بخوبی فریادها را حس می‌کردیم و اینجا نقطه پایان یک سفر پرشکوه و افسانه‌ای بود و آغاز سفری بسوی پیروزی کامل.

منبع: مشرق

ترجمه سخنرانی عربی ولی امر مسلمین جهان خطاب به مردم مصر

فاطمه صارمی — Sat, 05 Feb 2011 04:13:54 GMT

بسم‌الله الرحمن الرحیم

سلام بر فرزندان در هر جایی که در سراسر جهان هستند. امروز در شرایط سرنوشت سازی در جهان اسلام قرار داریم حادثه‌ای که می‌تواند معادلات جهان را در منطقه‌ای که زندگی می‌کنیم، تغییر دهد و آن را به نفع ملت‌ها رقم بزند. حادثه‌ای که به نفع ملت‌های عربی و اسلامی است و می‌تواند غبار ده‌ها سال از آن چه که غربی‌ها برای منطقه به وجود آورده بودند را بزداید.

این حادثه معجزه‌آسا به دستان ملت تونسی آغاز شد و با دستان ملت مصری رشید و بزرگ، به بلوغ رسید. نفس‌ها در سینه‌های جهان غرب و جهان اسلام حبس شد که هر کدام از آن سببی دارد و آنها چیزی را که در مصر بزرگ روی خواهد داد رصد می‌کنند. مصری که نوابغ قرن اخیر بوده است، مصر "محمد عبده " و "سید جمال "، مصر "سعد زغلول " و "احمد شوقی "، مصر "عبدالناصر " و "شیخ حسن البناء ". مصر سال 1967 و مصر سال 1973. پرچم بلند شدن همت مصری‌ها را رصد می‌کنند و اگر این پرچم ، خدای ناکرده، زمین بخورد پس از آن دوره‌ای را به همراه خواهد داشت که با تاریکی ویرانگری همراه خواهد بود و اگر به قله‌ها رسید روبروی عنان آسمان‌ها خواهد بود.

ملت تونسی توانست که حاکم خائن آمریکایی و کسی که آشکارا با دین ستیز می‌کرد را اخراج کند اما اگر این گمان برده شود که این نتیجه مطلوب بوده ، اشتباه است. نظام دست‌نشانده با خروج عناصر آشکار آن سقوط نمی‌کند و اگر عناصر پنهان، جای عناصر آشکار آن را بگیرد، چیزی تغییر نخواهد کرد. در انقلاب اسلامی بزرگ در ایران، بارها تلاش کردند که ملت ما را در این موضوع گرفتار کنند اما هوشیاری ملت آن و رهبر الهی وی، دسیسه دشمنان را درک کرده و آن را شکست داد و مسیر را تا انتها پیگیری کردند.

و اما مصر، مصر نمونه‌ای منحصر به فرد است. چون مصر جهان اسلام، کشوری منحصر به فرد است. مصر اولین کشور جهان اسلام است که با فرهنگ غربی آشنا شد و اولین کشوری است که خطرهای هجوم این فرهنگ را درک کرد. مصر اولین کشور عربی است که بعد از جنگ جهانی دوم دولتی مستقل تاسیس کرد و از منافع ملی خود در کانال سوئز دفاع کرد و اولین کشوری است که با تمام توان خود در کنار فلسطین ایستاد و در جهان اسلام به عنوان کشوری شناخته شد که پناهگاهی برای فلسطینیان است. سید جمال مصری نبود اما ملتی را به جز ملت مصر مسلمان ندید که دغدغه بزرگ وی را بفهمد.

به درستی که ملت مصر شایستگی‌ها خود در میدان‌ مبارزه‌های سیاسی و دینی ثابت کرد و مواضع فرهیخته خود را بر پیشانی تاریخ ثبت کرد. محمد عبده و شاگردانش و سعد زغلول و پیروانش افراد عادی نبودند بلکه از نوابغ و دلیران و هوشیاران بودند و مصر حق دارد که به آنها و امثال آنها افتخار کند. مصر با این عمق فرهنگی و دینی و سیاسی به حق جایگاه رهبری را در جهان عرب به دست آورد. بزرگترین جنایتی که نظام حاکم در مصر مرتکب شده، آن است که این ملت را از جایگاه رفیع خود به آلتی در دستان آمریکا در بازی سیاسی خود در منطقه ساقط کرد. انفجاری که امروز در ملت مصر می‌بینیم جواب مناسب به این خیانت بزرگ است که دیکتاتور دست نشانده در حق ملت خود مرتکب شد. امروز شاهد انواع تحلیل‌ها درباره نهضت ملت مصر هستیم و هر کس نظر خود را در این باره اعلام می‌کند اما هر کس که مصر را می‌شناسد آشکارا می‌داند که مصر امروز از عزت و کرامت خود دفاع می‌کند. مصر به خیانت‌هایی مبتلا شد که کرامتش را به یغما برد. ملتی را در اوج عزت خود مجبور کردند که به غرور و تکبر دشمنان خود رضایت دهد.

موضع مصر درباره موضوع فلسطین نمونه‌ای بارز درباره جایگاه مصر را نشان می‌دهد. فلسطین ده‌ها سال است که بارزترین محور در مسائل منطقه‌ای را تشکیل می‌دهد و فلسطین به مسائل این منطقه مرتبط بوده طوری که هیچ کشور و ملتی نمی‌تواند مسیر خود را بدون در نظر گرفتن مسئله فلسطین تصور کند و به جز انتخاب یکی از این دو جهت امکان ندارد یا حمایت از فلسطین و مقاومت عادلانه آن است یا ایستادن در جبهه مقابل است.

اما ملت‌های منطقه از ابتدا موضع خود را در قبال این صف بندی آشکار کرد پس هر گاه نظام حاکم در راستای حمایت از موضوع فلسطین گام بردارد از توجه ملت خود و ملت‌های عربی و اسلامی بهره می‌برد و مصر این موضوع را در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد شاهد بود اما زمانی که در صف‌بندی دیگر ایستاد ملت با او به مخالفت می‌پردازد. و در مصر بعد از توافقنامه ننگین کمپ دیوید شکافی عمیقی بین دولت و ملت ایجاد شد. ملت مصر جان و مال خود را در کمک به فلسطین در سال‌ 67 و 73 فداکاری کرد. اما بعد از آن با تمام وجود مشاهده کرد که حاکمانش در مسیر دست‌نشاندگی و اطاعت از آمریکا گام برداشتند تا درجه‌ای که مصر را به متحدی وفادار برای دشمن ‌صهیونیستی غاصب تبدیل کرد.

سیطره آمریکا بر حاکمان مصر تمام تلاش‌های این ملت را که در حمایت از ملت فلسطین سابقه‌دار است، نابود کرد و نظام مصر را به دشمنی سرسخت برای ملت فلسطین و بزرگترین حامی صهیونیست‌های متجاوز تبدیل کرد. این در حالی است که سوریه که شریک مصر در جنگ‌های 1967 و 1973 بوده است، با وجود روبرو شدن با فشارهای سنگین آمریکا، بر مواضع مستقل خود محافظت کرد و ملت مصر از سوی نظام دست‌نشانده خود برای اولین بار در تاریخ شاهد این موضوع بود که حکومتش در جنگ اسرائیل علیه غزه در جبهه اسرائیل ایستاده است و نه تنها از کمک به فلسطینیان ممانعت کرد بلکه در حمایت از جبهه دشمن نیز فعال بود. و تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که "حسنی مبارک " خودش کسی بود که در کنار اسرائیل و آمریکا در جنگ اسرائیل علیه غزه ایستاد که در آن زنان، مردان و کودکاندر جریان 22 روز بمباران بدون وقفه کشته شدند. و از آن چیزی که قبل و بعد از آن بر غزه به دلیل محاصره‌ای ظالم اعمال شد.

ملت مصر در آن روزها با چه درد و رنجی زندگی کرد. صفحه‌های تلویزیون مقداری از احساسات مصری‌ها را به ما نشان داد که به دلیل عدم باز کردن مسیر برای آنها در کمک به برادران فلسطینی‌شان گریه می‌کردند.

اعتراضات مردم به جایی رسید که وضعیت موجود برای آنها غیر قابل تحمل شد و آن چیزی را که در مصر و دیگر شهرهای مصری می‌بینیم انفجار این خشم مقدس و عقده‌های متراکم در قلب‌های مردان و زنان آزاد مصری است که طی سال‌های طولانی به دلیل مواضع این نظام خائن دست‌نشانده مخالف اسلام به وجود آمده است.

نهضت ملت مسلمان مصر جنبش اسلامی آزادی‌بخش است و من به نام ملت ایران و به نام دولت انقلابی ایران، به ملت مصر و ملت تونس سلام می‌گویم و از خداوند متعال می‌خواهم که با پیروزی قطعی کامل بر شما منت بگذارد . من از نهضت شما احساس افتخار و عزت می‌کنم.

ای برادران و خواهران مصری و تونسی، بدون تردید، نهضت ملت‌ها به ظرفیت‌های جغرافیایی، تاریخی، سیاسی و فرهنگی مخصوص آن کشورها مرتبط است. و امکان دارد که توقع داشته باشیم که در مصر یا تونس یا کشور دیگر،‌آن چیزی را که بیش از 30 سال پیش در انقلاب اسلامی بزرگ در ایران روی داد را انتظار داشته باشیم اما آنجا مشترکاتی نیز وجود دارد و ممکن است که تجربه‌های هر ملتی برای ملت‌های دیگر منفعت داشته باشد.

و آن چیزی را که در شرایط کنونی ارائه آن را مفید می‌دانیم به این شرح است:

نخست: نهضت ملت‌ها در حقیقت جنگی میان دو اراده است، اراده ملت و اراده دشمنانش، و هر طرفی که بیشتر و قویتر عزم و تحمل مشکلات را داشت پس حتما پیروز خواهد بود.

و خداوند متعال می‌گوید: ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل علیهم الملائکة الا تخافوا ولا تحزنوا وابشروا بالجنة التی کنتم توعدون.
و خداوند جهانیان فرستاده خود را خطاب قرار می دهد: فلذلک فادع واستقم کما امرت ولا تتبع اهواءهم. دشمن با زور و نیرنگ تلاش دارد تا اراده شما را تضعیف کند پس از ضعیف شدن اراده‌تان بر حذر باشید.

دوم: دشمن تلاش می‌کند در محقق شدن اهدافتان ایجاد ناامیدی کند این در حالی است که وعده الهی می‌گوید: "ونرید ان نمن على الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم الائمة ونجعلهم الوارثین " فثقوا ثقة تامة لا یعتریها تردد بوعد الله المؤکد حیث یقول اعظم القائد "ولینصرن الله من ینصروه ان الله لقوی عزیز. " پس به وعده موکد الهی اعتماد کنید که به پیشوای بزرگ می گوید: "ولینصرن الله من ینصروه ان الله لقوی عزیز ".

سوم: نیروهای امنیتی مجهز را به سوی شما روانه می‌کند تا ترس و وحشت را بین مردم ایجاد کند. از آنها نهراسید شما از آن مزدوران قویتر هستید. شما الان در مرحله‌ای شبیه مرحله‌ای هستید که خدامند متعال فرستاده خود را خطاب قرار داد و گفت: : ان یکن منکم عشرون صابرون ، یغلبوا مئتین .
شما می‌توانید با اتکا بر خدا و اعتماد بر جوانان غیرتمند بر هر هرج و مرج و تهدید فائق آیید.

چهارم: سلاح ملت‌های مهم در برابر گردنکشی و حاکمان دست‌نشانده اتحاد و انسجام است. دشمن تلاش می‌کند با انواع روش‌های نیرنگ انسجامتان را از بین ببرد. به همین دلیل مواضع تفرقه‌انگیز و شعارهای منحرف و مطرح کردن چیزهای موضوعات غیر موثق جایگزینی برای رئیس خائن خواهد بود. بر اتحادتان حول محور دین و نجات کشور از شر دست‌نشاندگان دشمن محافظت کنید و به ریسمان الهی چنگ بزنید و متفرق نشوید.

پنجم: به نقشی که غرب و آمریکا بازی می‌کنند و مانورهای سیاسی که با نهضت‌تان انجام می‌دهند، اعتماد نکنید. آنها چند روز پیش از نظام فاسد حمایت می‌کردند و امروز از بقای وی ناامید شدند از حق ملت‌ها دم می‌زنند. آنها اینگونه تلاش می‌کنند تا دست‌نشانده‌ای را با دست‌نشانده دیگر جایگزین کنند تا سیطره دست‌نشانده‌های خود بر شما را اعمال کنند. این اهانتی به شعور ملت‌ها است، آن را رد کنید و به چیزی کمتر از استقرار نظام مستقل کامل و ملت مومن به اسلام قبول نکنید.

ششم: شرایط از علمای دین و ازهر شریف با پیشینه مبارزاتی معروف آنها می‌طلبد که به شکلی آشکار قیام کنند. زمانی که ملت انقلاب خود را از مساجد و نمازهای جمعه و شعار الله اکبر آغاز می‌کند، از علمای دین انتظار می‌رود موضعی آشکارتر اتخاذ کنند و این انتظاری به جا است.

هفتم: ارتش مصر که بر سینه خود نشان مشارکت در دو جنگ علیه دشمن صهیونیستی را حمل می‌کند، امروز در معرض آزمایش تاریخی بزرگی است. دشمن به ارتش در سرکوبی مردم چشم دوخته است. اگر خدای نکرده این موضوع روی داد،‌ نقصی برای این ارتش با افتخار ایجاد می‌کند که از برطرف کردن آن امکان ندارد. کسی که باید در برابر ارتش مصر بلرزد باید دشمن صهیونیستی باشد و نه ملت مصر.
تردیدی وجود ندارد که عناصری از ارتش مصر که آنها از ملت و فرزندان ملت هستند به مردم خواهند پیوست انشالله،‌آنگاه این تجربه شیرین بار دیگر در مصر تکرار می‌شود.

هشتم و آخر: آمریکا که حاکمان دست‌نشانده را 30 سال بر خلاف اراده ملت مصر حمایت کرد، هم اکنون در موضعی نیست که این شرایط را داشته باشد که با نصیحت و میانجی‌گری در قضیه مصر دخالت کند.
با دیده شک و بدبینی به توصیه‌ و اقدام آمریکایی نگاه کنید و به آن اعتماد نکنید.

ای برادران و خواهران: آشکارا می‌توانیم بفهمیم که نهضت ملت مصری، را جمعی از نخبگان سیاسی و دانشمندان از طریق مشاورت و هماهنگی میان یکدیگر به پیش می‌برند و از خداوند متعال می‌خواهیم که دستان آنها را بگیرد.

مسایلی را که ذکر کردیم تجربیات ما بود و من از آنجایی که برادر دینی شما هستم و به دلیل التزام به دینم،‌ این تجربیات را به شما ارائه کردم.
ای فرزندان کنعان، تبلیغات جهانی دشمن صدای خود را همانند قبل بلند خواهد کرد که ایران می‌خواهد دخالت کند و می‌‌خواهد تشیع را در مصر منتشر کند، می‌خواهد ولایت فقیه را به مصر صادر کند و می‌خواهد و می‌خواهد...

این دروغ‌ها گوش‌هایمان را طی 30 سال پر کرد. هدف آنها ایجاد تفرقه در میان برخی ملت‌ها برای کمک به برخی دیگر است و مزدوران نیز آنها را می‌گوید "یوحی بعضهم الى بعض زخرف القول غرورا، ولو شاء ربک ما فعلوه، فذرهم وما یفترون ".

این تهمت‌ها ما را از ادای مسئولیتی که اسلام بر ما گذاشته است، مستثنی نمی‌کند و خداوند پشت نیت‌ها است و این گفته خود را می‌گوید و از خداوند برای خود و شما مغفرت می‌طلبم. بسم الله الرحمن الرحیم والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذین امنوا وعملوا الصالحات وتواصوا بالحق وتواصوا بالصبر والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.

به نقل از وبسایت آخرالزمان و ظهور مهدی موعود عج

انتظار باستانی

فاطمه صارمی — Wed, 05 Jan 2011 07:50:54 GMT

من ایرانی‌ام؛ از ماد تا پارس، تا کوروش ذوالقرنین تا ... من ایرانی‌ام و اکنون مسلمان و منتظر! راستش انصاف نیست که موعود را فقط مطلوب تاریخی خود و قوم متمدّن و باستانی‌ام معرفی کنم، زیرا قامت او فراتر از هر قوم و تمدّنی است؛ گرچه از هر قوم و تمدّنی در او ارث و اثری است. امّا می‌خواهم ادّعا کنم سهم من در انتظار او بیشتر است؛ سهم ایران، پارس، کشور شیران! زرتشتی که بودم! در متون مقدّسم از جمله می‌خواندم: «... در آن هنگام که مردگان باز برخیزند و زندگان را بی ‌مرگی آید او [یعنی سوشیانت] بیاید و جهان را به خواست خویش نو کند».1 در متون زرتشتی از سه نجات دهنده سخن بود: اوّلی «هوشیدر»، دومی «هوشیدر ماه» و سومی «سوشیانت» که او منجی اصلی است.

دربارة نقش قومم در ظهور او می‌خواندم: «پس باشد که از آنانی باشیم که جهان را نورانی کنیم ای مزدا! و شما ای آهوره‌های دیگر که حمایت و راستی را بیاوریم وقتی که‌اندیشه‌ها آنجا یکی شوند.2 روز شکست یزدگرد از خلیفة غاصب! در جنگ قادسیه پس از درگذشت «رستم فرخزاد» سردار نامی ایران، هنگامی که شکست نیروهای ایرانی حتمی شد و یزدگرد با کسان خود آمادة فرار می‌شد، به هنگام خروج از کاخ پرشکوه خود در مداین ایوان مجلل آن را مورد خطاب قرار داد و گفت: «هان ای ایوان! درود من بر تو باد. من هم اکنون از تو روی برمی‌تابم تا آنگاه که با یکی از فرزندان خود که هنوز زمان ظهور او فرا نرسیده است به سوی تو برگردم». برایم معمّا شد! یزدگرد کسی بود که منتظر منجی برای براندازی‌اش بودم تا تعالیم زرتشت را درست اجرا کند و امت او را از ظلم و بیداد نجات دهد؛ امّا او خود از خلیفة عرب پناه به منجی می‌برد! مسلمان که شدم! از رئیس مذهب حق پاسخم را یافتم. سلیمان دیلمی می‌گفت: هنگامی که به خدمت امام صادق(ع) رسیده، قضـیه را تعریف کرده است و گفته مقصود یزدگرد از جملة «یکی از فرزندان خـود» کیست؟ امام فرموده: «او مهدی موعود(ع) و قائم آل محمد(ص) است که به فرمان خـداوند در آخـرالزّمان ظـهور می‌کند و ششمین فرزند من و فرزند دختر یزدگرد است، پس یزدگرد نیز پدر اوست».3 مشخّص بود یزدگرد از بزرگان دینش ردّ او را گرفته بود. آن روز با موعودی که روحش آسمانی است و بی‌هیچ نژادی امّا همة پاکان در جسم و خونش نشانی دارند آشنا شدم. روح او محمّدی است امّا جسمی که این روح عرشی را زمینی کرد هم از شرق در خود دارد و هم از غرب، هم از ایران و هم از روم.

اسلام را خلیفة غاصب به قوم من عرضه کرد امّا

قوم من زود سرچشمة اسلام اصیل را از قرائت عربی آن شناخت. امیرمؤمنان(ع) در روز جمعه‌ای بر منبر خطبه‌ای خواند که اشعث بن قیس کندی منافق، از ما ایرانیان گله کرد، از جلو افتادن ما در تبعیت از علی(ع). امام در حالی که خشمگین شده بود، فرمود: «امروز نشان خواهم داد که عرب چه کاره است؟! آن شکم گنده‌ها خودشان روزها در بستر نرم استراحت می‌کنند لکن ایرانیان روزهای گرم به خاطر خدا فعالیت می‌کنند و آنگاه از من می‌خواهند که آنها را از خود دور کنم تا از ستمکاران باشم. قسم به خدایی که دانه را شکافت و گیاه را رویاند و آدمی را آفرید، از رسول خدا شنیدم که فرمود: «همچنان که در ابتدا شما (اعراب) ایرانیان را به خاطر اسلام با شمشیر خواهید زد در آینده ایرانیان شما را با شمشیر به خاطر اسلام خواهند زد.4

بی‌علت نبود که در شمال کشورم، علی(ع) و حسن و حسین‌اش را «رشت» یعنی «فرزانه و دانشمند» می‌خواندند و نام شهر و دیار خود را آن نهادند و در جنوب کشورم ... من تأویل سومین آیة جمعه بودم؛ «و آخرین منهم لمّا یلحقوا بهم؛ گروه دیگری که هنوز به مسلمانان صدر اسلام ملحق نشده‌اند». چون وقتی از پیامبر سؤال کردند اینها کیانند؟ او در پاسخ دست مبارک را بر شانة سلمان فارسی گذاشت و قوم مرا معرفی کرد.5

من تأویل آیات 198 و 199 سورة شعرا بودم. این آیات به من فهماند چرا آن پیامبر یگانه در قوم من برگزیده نشد و در عرب جاهلی مبعوث گردید: «اگر ما آن قرآن را بر بعضی از عجم نازل می‌کردیم و او آن را برای اعراب می‌خواند به آن ایمان نمی‌آوردند». امام صادق(ع) فرمود: «اگر قرآن بر عجم و غیرعرب نازل می‌شد عرب به آن ایمان نمی آورد ولی قرآن بر عرب نازل شد و ایرانیان به آن ایمان آوردند و این ارزش و فضیلتی برای آنان است».5

وقتی علیه اسلام اموی شوریدم! وقتی امویان اسلام پاک پیامبر پاکی ها را آلودة جاهلیت عربی کردند و نظام طبقاتی عرب ـ عجم را گستراندند در بین همة اقوام تازه مسلمان، فقط قوم من بود که بر آنها شورید. می‌دانی با چه عنوانی بیعت کردیم؟ «الرضا من آل محمد(ص)» یعنی خلیفه‌ای که مورد رضایت اهل بیت پیامبر باشد.اینگونه تأویل آیة 132 سورة نساء شدم که: «ای مردم اگر خدا بخواهد شما را از میان می‌برد و افراد دیگری را به جای شما می‌آورد». اینجا هم پیامبر دست بر شانه‌های سلمان زد و فرمود: «آن دیگران قوم و هموطنان سلمان هستند».6

باور کن تأویل آیة 89 سورة انعام هم من بودم: «آنها کسانی هستند که کتاب و حکم و نبوت به آنان دادیم و اگر نسبت به آن کفر ورزند کسان دیگری را نگاهبان آن می‌سازیم که نسبت به آن کافر نیستند». امام باقر(ع) و امام صادق(ع) تأویل آیة 47 سورة محمد را هم قوم من معرفی کردند: «هرگاه سرپیچی کنید، خداوند گروه دیگری را به جای شما می‌آورد. پس آنها مانند شما نخواهند بود».7 اگر هوس زرتشتی‌گری و باستانی‌گرایی بود فرصت خوبی بود که با براندازی اموی‌ها صیغه را به نام ایران باستان بخوانم امّا قوم من مهر اهل بیت(ع) را از صمیم جان می‌داشت از این رو حتی شورش‌های پراکندة ارتدادی (مثل حرم دین و المقنع و استایس و ...) را خود سرکوب می‌کر د.8 حمزه پسر آذرک وقتی علیه عباسیان خروج کرد، خارجی‌اش نامیدند اما چه پرشکوه است وقتی می‌بینیم از 26 فرقة خوارج فقط فرقة اوست که حبّ علی(ع) دارد. ... امّا حیف که قیام علیه اموی با نام خلیفة مورد رضایت اهل بیت(ع) را عباسیان غاصب به تاراج بردند و قرائتی دیگر از اسلام غیر اصیل را گستراندند. امّا تأسفم را این اخبار و پیش‌گویی‌ها التیام می‌داد: «مردمی از مشرق زمین (ایران) نهضتی به پا می‌دارند که با آن نهضت زمینة برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی(ع) را به وجود می‌آورند».9 پرچم‌های سیاهی از خراسان بیرون می‌آید که هیچ چیز نمی‌تواند جلو آنها را بگیرد تا اینکه در بیت‌المقدس نصب می‌شود.

با پرچم انتظار او، علیه مغولان شوریدم! وقتی مغولان وحشی کشورم را پاره پاره کردند پرچم انتظار امام غایب بود که آن را نگاهبانی کرد نه درفش کاویانی و ... نهضت سربداران از اسلام و ایران و فرهنگم پاسبانی کرد و ... آنچه سربدارم می‌کرد وعده‌هایی مبارک بود که بر قومم داده بودند و اینکه یاران او از این سرزمین چنین‌اند. دو نمونه را برایت می‌خوانم: «شبی که مرا در معراج به آسمان‌ها بردند نگاهم به جایگاهی از زمین جبل (ایران) افتاد که سرخ رنگ و زمین آن از زعفران نیکوتر و بوی آن از مشک خوشبوتر بود. از جبرئیل پرسیدم که این چه سرزمینی است؟ جواب داد: این جایگاه شیعیان تو و شیعیان پسرعمت علی بن ابیطالب است و به صورت شهری است که آن را قم می‌نامند».10 برای او ـ قائم آل محمد(ص) ـ در «طالقان» گنج هایی ذخیره است که نه طلاست و نه نقره بلکه گروهی هستند از سواران شجاع و نیرومند که به ساز و برگ کامل جنگی مجهزند و مردانی هستند نشانه دار با اسم و رسم معروف و مشهور و نام آور».11

ایرانی‌ام در آستانه ظهور! گرد و غباری برپا شده، گویی سواری می‌رسد. امروز جهان در آستانة ظهور اوست و قوم من تحقق وعده‌های الهی را بیشتر دربارة خود می‌بیند. امام صادق(ع) وعده داده بود، روزی شهر قم بر سایر شهرها حجت می‌شود و اهل آن حجت بر همه خلایق می‌شوند. فرموده بود، این وعده در زمان غیبت امام غائب انجام شده، تا ظهور او باقی خواهد بود. علم دین از این شهر به مشرق و مغرب عالم پراکنده می‌شود.12امام کاظم(ع) فرمود: «از این شهر مردی قیام می‌کند که مردم را به حق دعوت می‌کند. پس جوانمردانی شجاع چون پاره‌های آهن دعوت او را پاسخ می‌دهند و اطاعتش می‌کنند. تهدیدها و تندبادها متزلزلشان نمی‌کند و ترس به دل راه نمی‌دهند و از ستیز خسته نمی‌شوند و در میدان‌های جنگ ترس و گریز ندارند. بر خدا توکل می‌کنند و سعادت و رستگاری و عاقبت از آن پرهیزکاران است». ـ اصلاً قم را به این خاطر قم نامیدند چون اهلش قیام کننده برای حضرت حجت و حامیان اویند.13 و ...

گفتم سهم من بیشتر است. تصحیح می‌کنم: منّتش بر من بیشتر است.

محسن قنبریان
ماهنامه موعود شماره 106

پی‌نوشت‌ها:
1. علامه مجلسی در بحارالانوار، ج 46، ص 12 آورده: مادر بزرگوار امام سجاد(ع) ـ حضرت شهربانو ـ دختر یزدگرد آخرین پادشاه ساسانیان است.
2. شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 19، ص 124.
3. تفسیر نورالثقلین، ج 5، ص 323.
4. اردیشت، ب11.
5. یسن3، ب9.
6. تفسیر نورالثقلین، ج 4، ص 165.
7. تفسیر المیزان، ج 5، ص 106.
8. مجمع البیان، ج 9، ص 108.
9. خدمات متقابل اسلام و ایران، شهید مطهری، ص 374.
10. سنن ابن ماجه، ج 2، ص 24، به روایت از پیامبر خدا(ص).
11. کنزالاعمال، ج 14، ص 261، به روایت از پیامبر خدا(ص).
12. بحارالانوار، ج 57، ص 207.
13. الحاوی للفتاوی، ج 2، ص 18.

...

فاطمه صارمی — Thu, 07 Oct 2010 11:32:09 GMT

وتو آن قاصدکی که در آن بحبوحه ی تار خیال،

تا فراچهره ی صبح... تا سحرگاه امید ؛

می کشاند دل این مرده ی زار...

وتو آن قاصدکی که سحرگاه وصال این دل خسته ی بی رونق را

به سرآغاز نگاهی معصوم، پاک می بازد...

******************************************

و اکنون همانطور که قول داده بودم به درخواست دوستان می پردازم به شرح و تفسیر:

مخاظب شعر همونطور که تا حدود زیادی روشنه حضرت حجت (عج) هستند که به قاصدک معبر آرزوها تشبیه شدند و تنها امید ما برای رسیدن به سحرگاه...

بحبوحه ی تار خیال ، این آخرالزمان پوچ و لعنتیه که ما با یه قلب مرده گرفتارش شدیم...و تو این همه ظلمت تنها نقطه ی امیدمون سحرگاه وصال مولاست بلکه با جزبه ی نگاهش دوباره زنده بشیم...

گویا این شیعه ی مولا شدن نه کار هر بی سر و پاییه...

فاطمه صارمی — Thu, 23 Sep 2010 06:44:25 GMT

گویا

این باریکه ی اصیل معنا ؛ تو این سیاهی براق باطل محض ، روشنگر هر رهگذری! نیست...

گویا

برق این باطل بدجوری بی سو می کنه بصیرت چشم ها رو ...اونقدر که می بندن چشماشونو تا نور حق ، شهوت باطل پرستیشونو مانع نشه...

گویا

وقتشه که بفهمیم نگه مون داشتن ...اونم در ازای هیچی!!!

گویا

این شیعه ی مولا شدن نه کار هر بی سر و پاییه...

به چه نظری این محوریت عبد مخلص رب هستی رو بهمون دادن سواله برام؟؟...

شاید ؛ بلکه یه کوچولو یاد بگیریم شکر نعمت رو...

آن ها سال هاست که قرآنمان را می سوزانند...

فاطمه صارمی — Mon, 13 Sep 2010 10:19:48 GMT

بسم رب المهدی

آن ها سال هاست که قرآنمان را می سوزانند...آن ها سال هاست که بطن قرآنمان را می سوزانند و ما در جهل و غفلت خود ، تنها نظاره گریم... آن ها سال هاست که قرآن ما را می سوزانند و ما سکوت میکنیم...از آن روز ...آن روز شوم...آن روز که هستی حسرت محو دقایقش را از حافظه ی تاریخ، هنوز به دل دارد...همان جا که زمین تا قیام قیامت شرمسار است از تمکین ننگین فرومایگانی حقیر که اینچنین عالم را به تباهی کشانیدند...همان جا که خورشید، هنوز که هنوز است اکراه دارد از تابانیدن پرتوی روشنگرش به آن نقطه ی ظلمانی...همان جا که هیچ ملکی اشتیاق به نظاره اش ندارد...همان جا که "الله" جل جلاله ، به عزتش قسم میخورد که غضبش حاکم باشد وجودی را که حتی ذره ای تمایل پست به بنیانگذاران و پیروان مکتبش دارد... همان جا در سقیفه ، همان لحظه...همان دم ... آن ها قرآن محمد را آتش زدند...آنجا که "علی"...عهد الهی در الست..."علی"...ولی الله ... "علی"... آیینه ی اتم و اکمل ذات مقدس الله ، "مظلوم" شد... همان لحظه...همان دم ... قرآن محمد آتش گرفت...

آن روز ...آن روز که ثانیه هایش هنوز گریانند بر مظلومیت یگانه گوهر هاهوت ...آنجا که آهن شکوه کرد از اصالتش...آنجا که درب چوبی بیت الله را آتش زدند...آنجا که آتش را با همه ی نفرتی که از این اختیار انسان داشت ، به دامان مطهر ام ابیها رسانیدند... همان لحظه...همان دم ... قرآن محمد آتش گرفت... قرآن محمد آتش گرفت و ما تنها نظاره گر بودیم...

آن دم که حسن(ع) را به دست محرم خانه اش سم خورانیدند... همان دم که در تقسیم مظلومیتش با حسین ، جگر پاره پاره از حلقوم مبارکش بیرون می ریخت ...همانجا ،قرآن محمد آتش گرفت...و ما در جهل و غفلت خویش تنها سکوت کردیم...

در آن صحرای غریب ، آن هنگام که حسین(ع) را تشنه ذبح کردند و آنگاه که نفهمیدیم حقیقت "کل یوم عاشورا و کل ارض کرب و بلا " را که از لسان نورانی "قرآن ناطق" منتشر شد... همان لحظه...همان دم ... قرآن محمد آتش گرفت...

آنگاه که دخت خلف یگانه "امیرالمومنین" هستی ، فریاد کشید : "صدقه بر آل مصطفی حرام است...آنگاه که فریاد کشید در حالی که معجر از سرش کشیده بودند... همان لحظه...همان دم ... در برابر چشمان علی بن الحسین که اینک به تنهایی غیرت عظیم بنی هاشم را به دوش میکشید ... قرآن محمد آتش گرفت... و ما نظاره کردیم...

آن ها سال هاست که قرآنمان را می سوزانند...بعد از آن روز آن ها 8 بار دیگر قرآن محمد را به آتش کشاندند و ما سکوت کردیم ...آنقدر با جهل و غفلت سکوت کردیم و سکوت کردیم ، تا نوبت به تنها بازمانده ی قرآنمان رسید ... آنجا که هستی با همه ی ریز و درشتش...پنهان و پیدایش...ناسوت و خیالش...از محضر مهدی (عج) غائب گشت... همان لحظه...همان دم ... قرآن محمد آتش گرفت... قرآن محمد دگربار آتش گرفت و ما باز هم سکوت کردیم...

از آن روز هرلحظه و هر دم بر جهل و غفلت خویش افزودیم تا دست کثیف شیطان ملعون به اندازه ی هزار و اندی سال "عدم" ما باز شود...

هزار و اندی سال که ما "نبودیم" و الحق و الانصاف که او خوب بود...

او بود و ما همچنان در جهل و غفلت خود چون مردگان ، در" سکوت و سکون"...

و اگر نبود آن دو دهه بیداری و معرفت و جهاد...آن دو دهه همدلی و مسلمی و پیروی ...آن دو دهه عزت و اقتدار و افتخار...آن دو دهه "خروش"... خروش "خمینی کبیر"... ما هرگز "نبودیم"...

و اگر نبود خون پاک فرزندان خمینی ، تا نجاست پای طاغوت را از خاکمان بشوید و سند گردد حلالیت حیاتمان را ... و اگر نبود سکان داری عارفانه ی نایب بر حقش ، تا اعتبار گردد نفس هایمان را... ما هرگز "نبودیم"... و نخواهیم "بود " گر ذره ای فاصله گیریم از طریق مقدس ولایتش ...

آری...آن ها سال هاست که قرآن ما را می سوزانند و ما "نیستیم"... اما به یمن نفس قدسی فرزند خلف زهرا (س) آن دوران به سر آمده ...

دوران "نبودنمان"...

وصی امام عشق فرمود: " مسئله ی فلسطین همچنان مهمترین مسئله ی دنیای اسلام است."

و من به یاد می آورم که عمه اش زینب(س) ، این دردانه ی ستر و عفاف ، آنجا که مشتی بی غیرت معجر از سر مبارکش کشیدند ، در میان آن بی صفتان خوک خوی ، با معرفت و بصیرت علوی اش ، حفظ عزت آل مصطفی و عدم دریافت صدقه را ، بر معجری که نبود ، ارجحیت داد ...

و تو ای همسنگر ،

مبادا در کنار خشمت که وجود بی مایه شان به حق سزاوار خاکستر شدن در آتش آن است، از دسیسه های صهیون ، همان شیطان لعین رجیم ، غافل شوی ، آنجا که خیال باطل ساخت معبد شیطان در "قدس" را به سر دارد...

مبادا تیزی نگاهت ،تنها گلوی "خوکی" کثیف در لباس "کشیش" را هدف گیرد و غافل شوی ، "فلسطینمان " را که سال هاست به آتش می کشند... و "قدس" ، معراج گه رسول عشقمان را که با نجاست نفس هاشان می آلایند...همان مقدس فرودگاه پرچم موعودمان...

آن ها سال هاست که قرآن ما رابه آتش می کشند... این بار "بود"شان را به آتش می کشیم...